280 PYREXIAE. 



(ERYSIPELAS.) 



Erysipelas rosa, S. sp. i. Sennert, de febr. lib. ii. c. 15. 

 Febris erysipelatosa, Sydenh. sect. vi. cap. 5. Erysipe- 

 las typhodes, S. sp. 2.* pestilens, sp. 5.t contagio- 

 sum, sp. 9. 



2. Erysipelas (phlyctaenodes%) erythemate ex papulis plu- 

 ribus, trunci corporis partes praecipue occupantibus, et 

 protinus in phlyctaenas, sive vesiculas parvas, abeunti- 

 bns. 



Erysipelas Zoster, S. sp. 8. Zona, Anglis the shingles, 

 Russel de tabe gland, p. 124. hist. 35. Zona ignea, 

 Hoffm. app. torn. iii. p. 426. Herpes Zoster, Sp. sp. 9. 



Symptomaticum ; 



Erysipelas a veneno, S. sp. 3. 



Caeterae Sauvagesii species ad erythema pertinent. 

 G. XXXII. MILIARIA. 



Synochus cum anxietate, frequenti suspirio, sudore olido, et 

 punctionibus cutis. Incerto morbi die erumpunt papulae 

 rubrae, exiguae, discretae, per totam cutem, praeter faciem, 

 crebrae, quarum apices, post unum vel alterum diem, pus- 

 tulas minimas, albas, brevi manentes, ostendunt. 



Miliaria, Lin. 7 Miliaris, S. gen. 95. Sag. gen. 295 

 Febris miliaris, Vog. 37- Febris purpurata rubra et al- 

 ba miliaris, Hoffm. ii, 68 Febris purpurea seu miliaris, 

 Junck. 75. Germanis der Frieset. God. Welsch. hist, 

 med. de novo puerperarum morbo, qui der Friesel dicitur, 

 Lips. 1655. 



De hoc morbo scriptores praecipui sunt, 



'* Haec non nisi varietas erysipelatis vesiculosi gradu solum differens, esse videtur. 



-f- Haec et sequens non nisi febres cum erythemate symptomatico videntur. Hie tamen 

 notandum est, erysipelas saepe aliquid putridae et gangraenosae indolis prae se fene ; nee 

 dubito quin erysipelas, quod in hac regione, plerumque diathesi phlogistica comitatur, 

 aliquando, praesertim in regionibus calidioribus, cum diathesi putnda, adsit ; et forsitan 

 duas erysipelatis species, inflammatoriam nempe et putridam, indicare potuissemus ; sed 

 de posteriori non nobis satis constat. 



4|An haec species ad idem cum erysipelate vesiculoso genus recte referatuv, dubito ; sed 

 judicent periti. 



Inter medicos, speciatim Viennenses, de indole morbi miliaris nuper acriterdisputa- 

 tum est ; et imprimis an unquam idiopathicus, an vero semper symptomaticus sit, cer- 

 tatim quaeritur. Quod nunquam idiopathicus sit, praeter opinionem medicorum, a 

 medio seculi decimi septimi in hunc fere diem, omnium, et contra sententiam medicorum 

 hujus aevi quorundam spectabilium, affirmare non ausim ; sed cum experientiam in hac 

 re saepe fallacem, et medicos plerosque imitatorum servum pecus fuisse noverim, dubitare 

 cogor ; et, uncunque sit, morbum miliarem plerumque symptomaticum fuisse, ex obser- 

 vatione propria, per multps annos frequenti, certo novi. Nunquam contagiosum, nee 

 manifesto epidemicum, quibusdam licet temporibus solito frequentiorem, vidi. Morbis 

 febrilibus quibuscunque, turn inflammatoriis turn putridis, aliquando adjungitur; in nul- 

 lis tamen, nisi regimine calido et sudoribus praeeuntibus, oitum, et in plunbus, regimine 

 temperate, et sudoribus vitatis, morbum, alias expectandum, prorsus vitatum observavi. 



