THE PATHOS OF THE ROSE IN POETRY 347 



with nature, and the sense of pathos in ephemeral things. It 

 was Ausonius, then, who wrote the following Idyll on the 



Rose : 



Ver erat et blando mordentia frigora sensu 



Spirabat croceo mane revecta dies. 

 Strictior Eoos preecesserat aura jugales, 



jEstiferum suadens anticipare diem. 

 Errabam riguis per quadrua compita in hortis, 



Maturo cupiens me vegetare die. 

 Vidi concretas per gramina flexa pruinas 



Pendere, aut olerum stare cacuminibus ; 

 Caulibus et patulis teretes colludere guttas, 



Et ccelestis aquae pondere tune gravidas. 

 Vidi Paestano candere rosaria cultu, 



Exoriente novo roscida Lucifero. 

 Eara pruinosis canebat gemma frutetis, 



Ad primi radios interitura die. 

 Ambigeres, raperetve rosis Aurora ruborem, 



An daret, et flores tingeret orta dies. 

 Ros unus, color unus, et unum mane duorum, 



Sideris et floris nam domina una Venus. 

 Forsan et unus odor : sed celsior ille per auras 



Difflatur, spirat proximus ille magis. 

 Communis Paphie dea sideris et dea floris 



Prascipit unius muricis esse habitum. 

 Momentum intererat, quo se nascentia florum 



Germina comparibus dividerent spatiis. 

 Haac viret angusto foliorum tecta galero : 



Hsec tenui folio purpura rubra notat. 

 Heec aperit primi fastigia celsa obelisci, 



Mucronem absolvens purpurei capitis. 

 Vertice collectos ilia exsinuabat amictus, 



Jam meditans foliis se numerare suis : 

 Nee mora, ridentis calathi patefecit honorem, 



Prodens inclusi semina densa croci. 

 Hsec modo, quse toto rutilaverat igne comarum 



Pallida collapsis deseritur foliis. 

 Mirabar celerem fugitiva estate rapinam, 



Et, dum nascuntur, consenuisse rosas. 

 Ecce, et defluxit rutili coma punica floris, 



Dum loquor, et tellus tecta rubore micat. 

 Tot species tantosque orfcus variosque novatus 



Una dies aperit, conficit una dies. 



