122 



fugit quanta in solitudine versetur hoc experimentum, et quarn 



durum et incredibile sit ad faciendam Jidem. Nihilominus, nee 



rem nee seipsum deserendum putavit, quin mam qucs una hu- 



mance menti pervia est tentaret atque iniret. Prcestat enim prin- 



cipium dare rei qua exitum habere possit, quam in iis quce exitum 



nullum hdbent perpetua contentione et studio implicari. Vice au- 



tem contemplative viis illis activis decantatis fere respondent ; ut 



altera, ab initio ardua et difficilis, desinat in apertum ; altera, 



primo intuitu expedita et proclivis 9 ducat in avia et prcecipitia. 



Quum autem incertus esset quando h&c alicui posthac in mentem 



ventura sint; eo potissimum usus argumento, quod neminem 



hactenus invenit qui ad similes cogitationes animum applicuerit ; 



decrevit prima quceque guce perficere licuit in publicum edere. 



Neque hcec festinatio ambitiosa fuit t sed sollicita ; ut si quid illi 



humanitus accideret, extaret tamen designatio qucedam ac desti- 



natio rei quam animo complexus est; utque extaret simul 



signum aliquod honestcB suce et propensce in generis 



humani commoda voluntatis. Certe aliam quam- 



cunque ambitionem inferiorem duxit re quam 



prcs manibus habuit. Aut enim hoc quod 



agitur nihil est, aut tantum, ut 



merito ipso contentum esse 



debcat nee fructum 



extra quarere. 



