PRJEFATIO. 131 



antiquitatis advocationibus, aut authoritatis usurpatione qua- 

 darn, aut etiam obscuritatis velo, aliquam his nostris inventis 

 majestatem imponere aut conciliare conamur ; qualia reperire 

 non difficile esset ei, qui nomini suo non aniinis aliorum lumen 

 affundere conaretur. Non (inquam) ullam aut vim aut insidias 

 hominum judiciis fecimus aut paramus : verum eos ad res ipsas 

 et rerum foedera adducimus ; ut ipsi videant quid habeant, 

 quid arguant, quid addant atque in commune conferant. Nos 

 autem si qua in re vel male credidimus, vel obdormivimus et 

 minus attendimus, vel defecimus in via et inquisitionem abru- 

 pimus, nihilominus iis modis res nudas et apertas exhibemus, ut 

 errores nostri, antequam scientise massam altius inficiant, notari 

 et separari possint ; atque etiam ut facilis et expedita sit laborum 

 nostrorum continuatio. Atque hoc modo inter empiricam et 

 rationalem facultatem (quarum morosa et inauspicata divortia 

 et repudia omnia in humana familia turbavere) conjugium verum 

 et legitimum in perpetuum nos firmasse existimamus. 1 



Quamobrem, quum haec arbitrii nostri non sint, in principio 

 operis, ad Deum Patrem, Deum Verbum, Deum Spiritum, 

 preces fundimus humillimas et ardentissimas, ut humani generis 

 rerumnarum memores et peregrinationis istius vitae in qua dies 

 paucos et malos terimus, novis suis eleemosynis, per manus 

 nostras, familiam humanam dotare dignentur. Atque illud 

 insuper supplices rogamus, ne humana divinis officiant, neve ex 

 reseratione viarum sensus et accensione majore luminis naturalis 

 aliquid incredulitatis et noctis animis nostris erga divina my- 

 steria oboriatur : sed potius, ut ab intellectu puro, a phantasiis 

 et vanitate repurgato et divinis oraculis nihilominus subdito et 

 prorsus dedititio, fidei dentur quae fidei sunt. Postremo, ut 

 scientiae veneno a serpente infuso, quo animus humanus tumet 

 et inflatur, deposito, nee altum sapiamus nee ultra sobrium, sed 

 veritatem in charitate colamus. 



Peractis autem votis, ad homines conversi, quaedam et salu- 

 taria monemus et sequa postulamus. Monemus primum (quod 

 etiam precati sumus) ut homines sensum in officio, quoad divina, 

 contineant. Sensus enim (instar solis) globi terrestris faciem 

 aperit, ccelestis claudit et obsignat. 2 Rursus, ne hujusce mali 



1 This is one of the passages which show that Bacon did not imagine that the 

 empirical faculty was the only thing to he considered in the philosophy of science, but 

 that he recognised another coordinate element. 



2 This image, which in the Advancement of Learning and in the De Augmentis 

 Bacon quotes from " one of Plato's school," is taken from Philo Judaeus, perhaps the 



K 2 



