132 PR^EFATIO. 



fuga in contrarium peccent ; quod certe fiet, si naturae in- 

 quisitionem ulla ex parte veluti interdicto separatam putant. 

 Neque enim pura ilia et immaculata scientia naturalis, per 

 quam Adam nomina ex proprietate rebus imposuit, principium 

 aut occasion em lapsui dedit. Sed ambitiosa ilia et irnperativa 

 scientiae moralis, de bono et malo dijudicantis, cupiditas, ad hoc 

 nt Homo a Deo deficeret et sibi ipsi leges daret, ea demum 

 ratio atque modus tentationis fuit. De scientiis autem quae 

 naturam contemplantur sanctus ille philosophus pronuntiat, 

 Gloriam Dei esse celare rem ; gloriam reyis autem rem invcnire : 

 \ non aliter ac si divina natura innocenti et benevolo puerorum 

 ludo delectaretur, qui ideo se abscondunt ut inveniantur ; atque 

 animam humanam sibi collusorem in hoc ludo pro sua in homines 

 indulgentia et bonitate cooptaverit. Postremo omnes in uni- 

 versum monitos volumus, ut scientiae veros fines cogitent ; nee 

 earn aut animi causa petant, aut ad contentionem, aut ut alios 

 despiciant, aut ad commodum, aut ad famarn, aut ad potentiam, 

 aut hujusmodi inferiora; sed ad meritum et usus vitae; eamque 

 in charitate perficiant et regant. Ex appetitu enim potentiae 

 angeli lapsi sunt; ex appetitu scientiae, homines; sed charitatis 

 non est excessus ; neque angelus aut homo per earn unquam in 

 periculum venit. 



Postulata autem nostra quae afferimus talia sunt. De nobis 

 ipsis silemus : de re autem quae agitur petimus, ut homines earn 

 non opinionem sed opus esse cogitent ; ac pro certo habeant, 

 non sectae nos alicujus aut plaeiti, sed utilitatis et amplitudinis 

 humanae fundamenta moliri. Deinde ut suis commodis aequi, 

 exutis opinionum zelis et praajudiciis, in commune consulant ; ac 

 ab erroribus viarum atque impediments, nostris praesidiis et 

 auxiliis, liberati et muniti, laborum qui restant et ipsi in partem 



most poetical of the Neo-Platonists. " Post exortum ejus [soils scilicet] illustrantur in 



terris omnia, in coelo vero celantur ; e diverse, post ejus occasum sidera quidem pro- 



micant, terrestria vero cuncta obteguntur umbris supervenientibas : ad eundem modum 



res nostrae se habent ; quoties sensuum splendor tanquam sol oritur, tune scientiae 



revera coelestes occultantur : quoties autem ad occasum accedit, tune fulgentissimae 



virtutum stellas se proferunt, quandoetiam mens ipsa re nulla velante fit seusibilis." 



Philo Jud., Quod somnia mittantur a Deo. (I quote from the version of Gelenius.) 



Nearly the same idea appears to be expressed in the Bhagavad Gita, ii. 69.: 



Welche jedem Geschbpf Nacht 1st, in der wacht der Gesammelte ; 



In der jeglich Geschb'pf wachet, 1st des schauenden Weisen Nacht. 



S. W. v. Humboldt's Works, i. 34. 



Which might be thus rendered in the Latin of the middle ages : 

 In nocte creature vigilat internus homo ; 

 Cum autem vigilat creatura, contemplative nox est. 



