PR^FATIO. 133 



veniant. Praeterea, ut benc sperent; neque Instaurationem 

 nostram, ut quiddam infinitum et ultra mortale, fingant et 

 animo concipiant ; quum revera sit infiniti erroris finis et ter- 

 minus legitimus ; mortalitatis autem et human itatis non sit 

 immemor ; quum rem non intra unius aetatis curriculum omnino 

 perfici posse confidat, sed succession! destinet; denique scientias, 

 non per arrogantiam in humani ingenii cellulis, sed submisse in 

 mundo majore quasrat. Vasta vero ut plurimum solent esse, quas 

 inania: solida contrahuntur maxim e, et in parvo sita sunt. Po- 

 stremo etiam petendum videtur (ne forte quis rei ipsius periculo 

 nobis iniquus esse velit) ut videant homines, quatenus ex eo 

 quod nobis asserere necesse sit (si modo nobis ipsi constare 

 velimus) de his nostris opinandi aut sententiam ferendi sibi jus 

 permissum putent : quum nos omnem istam rationem humanam 

 praematuram, anticipantem, et a rebus temere et citius quam 

 oportuit abstractam, (quatenus ad inquisitionem natura3) 

 ut rem variam et perturbatam et male extructam 

 rejiciamus. Neque postulandum est 

 ut ejus judicio stetur, quae 

 ipsa in judicium 

 vocatur. 



j / 



*/ 



