DISTRIBUTIO OPERIS. 137 



tur, ut nonnisi postremo loco ad generalissima veniatur: ea 

 vero generalissima evadunt non notionalia, sed bene terminata, 

 et talia quae natura ut revera sibi notiora agnoscat 1 , quaeque 

 rebus haereant in medullis. 



At in forma ipsa quoque inductionis, et judicio quod per earn 

 fit, opus longe maximum movemus. Ea enim de qua dialectic! 

 loquuntur, quae procedit per enumerationem simplicem, puerile 

 quiddam est, et precario concludit, et periculo ab instantia con- 

 tradictoria exponitur, et consueta tantum intuetur, nee exitum 

 reperit. 



Atqui opus est ad scientias inductionis forma tali, quae ex- 

 perientiam solvat et separet, et per exclusiones ac rejectiones 

 debitas necessario concludat. Quod si judicium illud vulgatum 

 dialecticorum tarn operosum fuerit, et tanta ingenia exercuerit ; 

 quanto magis laborandum est in hoc altero, quod non tantum 

 ex mentis penetralibus, sed etiam ex naturae visceribus extra- 

 hitur ? 



Neque tamen hie finis. Nam fundamenta quoque scientia- 

 rum fortius deprimimus et solidamus, atque initia inquirendi 

 altius sumimus, quam adhuc homines fecerunt : ea subjiciendo 

 examini, quae logica vulgaris tanquam fide aliena recipit. Etenim 

 dialectici principia scintiarum a scientiis singulis tanquam mut uo 

 sumunt : rursus, notiones mentis primas venerantur : postremo, 

 informationibus immediatis sensus bene dispositi acquiescunt. 

 At nos logicam veram singulas scientiarum provincias majore 

 cum imperio quam penes ipsarum principia sit debere ingredi 

 decrevimus, atque ilia ipsa principia putativa ad rationes red- 

 dendas compellere quousque plane constent. 2 Quod vero 



1 Aristotle everywhere distinguishes between that which is prior and more known 

 in the order of nature, and that which is prior and more known with respect to 

 ourselves. Thus in the Posterior Analytics, i. 2., he says: " Priora autem et notiora 

 dupliciter dicuntur : neque enim idem est prius natura et prius quantum ad 

 nos pertinet; neque idem quod notius natura et quod nobis notius. Dico enim, 

 quantum ad nos, et priora et notiora esse quae a sensu propius ; per se vero ac simpliciter, 

 et priora et notiora quze longius absunt ; quo quid autem magis universale eo est re- 

 motius, ac singula quaeque sunt, proxima." The schoolmen, misled by the ambiguity 

 of the Greek dative, substitute for " notius natura," rrj <>tWt yviapifj.wrepoi', "notius na- 

 turae," as if Aristotle had spoken of Nature's knowledge in opposition to oui's. The 

 phrase in the text involves the same metaphor. It may be translated " Such as 

 Nature would recognise as being really her first principles." " Notius natura" is equi- 

 valent to St. Thomas's expression " prius per viam perfectionis." See with respect 

 to the subject of this note, and especially to the origin and meaning of the phrases a 

 priori and a posteriori, Trendthnbury Elementa Log, Aristot. 81. 



Bartholdy's rendering is merely founded in error : " dass es die Natur fiir einen 

 wirklichen Beweis einer innigern Bekanntschaft mit ihr anerkennen muss." 



2 On the relation of philosophy to the sciences, I may refer to an interesting essay 

 by Hitter in the Berlin Transactions, ' 



