140 DISTROUTIO OPERIS. 



quid mentis natura ferat, existimamus nos thalamum Mentis 

 et Universi, pronuba divina bonitate, stravisse et ornasse. Epi- 

 thalamii autem votum sit, ut ex eo connubio auxilia humana et 

 stirps inventorum quae necessitates ac miserias hominum aliqua 

 ex parte doment et subigant, suscipiatur. 1 Hcec vero est operis 

 pars secunda. 



At vias non solum monstrare et munire, sed inire quoque 

 consilium est. Itaque tertia pars operis complectitur Phenomena 

 Universi; hoc est, omnigenam experientiam, atque historian! 

 naturalem ejus generis quas possit esse ad condendam philoso- 

 phiam fundamentalis. Neque enim excellens aliqua demon- 

 strandi via sive naturam interpretandi forma, ut mentem ab 

 errore et lapsu defendere ac sustinere, ita ei materiam ad scien- 

 dum praebere et subministrare possit. Yerum iis quibus non 

 conjicere et hariolari, sed invenire et scire propositum est, qui- 

 que non simiolas et fabulas mundorum comminisci, sed hujus 

 ipsius veri mundi naturam introspicere et velut dissecare in 

 animo habent, omnia a rebus ipsis petenda sunt. Neque huic 

 labori et inquisition! ac mundanae perambulationi, ulla ingenii 

 aut meditationis aut argumentationis substitutio aut compen- 

 satio sufficere potest; non si omnia omnium ingenia coierint. 

 Itaque aut hoc prorsus habendum, aut negotium in perpetuum 

 deserendum. Ad hunc vero usque diem ita cum hominibus 

 actum est, ut minime mirum sit si natura sui copiam non faciat. 



Nam primo, sensus ipsius informatio, et deserens et fallens ; 

 observatio, indiligens et inasqualis et tanquam fortuita ; tradi- 

 tio, vana et ex rumore ; practica, operi intenta et servilis ; vis 

 experimentalis, caeca, stupida, vaga, et praerupta ; denique histo- 

 ria naturalis, levis et inops, vitiosissimam materiam intellectui 

 ad philosophiam et scientias congesserunt. 



1 The received reading is suscipiatur, which seems erroneous, but may perhaps be 

 defended. [I have myself very little doubt that Bacon wrote suscipiatur, not susci- 

 plantur. If it be ever allowable to make a verb which depends upon two nominatives 

 agree with the last only (which I think it sometimes is), there was a reason for doing 

 so in this case ; an ambiguity as well as a jingle being thereby avoided. In an earlier 

 form of this passage (which will be found in the Partis Instaurationis secunda De- 

 lineatio), the verb is in the singular, as here ; though in that place it depends directly 

 upon the plural nominative "auxilia humana," and therefore cannot be defended. 

 In the Redargutio Philosophiarum it appears again in still another shape. There 

 we have two nominatives, one singular and one plural, as here ; but the plural coming 

 last, the verb is in the plural, " ut ex illo connubio, non phantasiae monstra, sed stirps 

 heroum, quae monstra domet et extinguat, hoc est inventa salutaria et utilia ad 

 necessitates humanas (quantum fieri datur) debellandos et relevandos, suscipiantur. 

 Hoc epithalamii votum sit." /. ] 



