144 DISTRIBUT1O OPERIS. 



possit. Neque enim finem nostrum ita petinms occascati, ut 

 quae occurrunt in via utilia negligamus. Quamobrem quintam 

 partem operis ex iis conficimus quae a nobis aut inventa aut 

 probata aut addita sunt; neque id tamen ex rationibus atque 

 praescriptis interpretandi, sed ex eodem intellectus usu quern 

 alii in inquirendo et inveniendo adhibere consueverunt. Etenira 

 cum, ex perpetua nostra . cum natura consuetudine, majora de 

 meditationibus nostris quam pro ingenii viribus speramus ; turn 

 poterunt ista veluti tabernaculorum in via positorum vice fungi, 

 ut mens ad certiora contendens in iis paulisper acquiescat. 

 Attamen testamur interim, nos illis ipsis, quod ex vera interpre- 

 tandi forma non sint inventa aut probata, teneri minime velle. 

 Istam vero judicii suspensionem non est quod exhorreat quispiam, 

 in doctrina quae non simpliciter nil sciri posse, sed nil nisi certo 

 ordine et certa via sciri posse, asserit; atque interea tamen certos 

 certitudinis gradus ad usum et levamen constituit, donee mens 

 in causarum explicatione consistat. Neque enim illae ipsae 

 scholae philosophorum qui Acalalepsiam simpliciter tenuerunt 

 inferiores fuere istis quae pronuntiandi licentiam usurparunt. 

 Illae tamen sensui et intellectui auxilia non paraverunt, quod 

 nos fecimus, sed fidem et authoritatem plane sustulerunt ; quod 

 longe alia res est, et fere opposita. 



Sexta tandem pars operis nostri (cui reliquae inserviunt ac 

 ministrant) earn demum recludit et proponit philosophiam, quas 

 ex hujusmodi (qualem ante docuimus et paravimus) inquisitione 

 legitima et casta et severa educitur et constituitur. Hanc 

 vero postremam partem perficere et ad exitum perducere, res 

 est et supra vires et ultra spes nostras collocata. Nos ei initia 

 (ut speramus) non contemnenda, exitum generis humani fortuna 

 dabit, qualem forte homines in hoc rerum et animorum statu 

 haud facile animo capere aut metiri queant. Neque enim 

 agitur solum foelicitas contemplativa, sed vere res humanae et 

 fortunes, atque omnis operum potentia. Homo enim naturae 

 minister et interpres tantum facit et intelligit, quantum de 

 naturae ordine, opere vel mente, observaverit : nee amplius scit, 

 aut potest. Neque enim ullae vires causarum catenam solvere 

 aut perfringere possint, neque natura aliter quam parendo vin- 

 citur. Itaque intentiones geminae illae, humanae scilicet Scientias 

 et PotenticBy vere in idem coincidunt; et frustratio operum 

 maxime fit ex ignoratione causarum. 



