PRjEFATIO. 153 



Itaque ex his quae diximus prsemissis, statuimus duas esse 

 res de quibus homines plane monitos volumus, ne forte illas eos 

 fugiant aut praetereant. Quarum prima hujusmodi est; fieri 

 fato quodam (ut existimamus) bono, ad extinguendas et depel- 

 lendas contradictiones et tumores animorum, ut et veteribus 

 honor et reverentia intacta et imminuta maneant, et nos desti- 

 nata perficere et tamen modestiae nostrae fructum percipere 

 possimus. Nam nos, si profiteamur iios meliora afferre quam 

 antiqui, eandem quam illi viam ingressi, nulla verborum arte 

 efficere possimus, quin inducatur quaedam ingenii vel excellentiae 

 vel facultatis comparatio sive contentio ; non ea quidem illicita 

 aut nova ; quidni enim possimus pro jure nostro (neque eo 

 ipso alio, quam omnium) si quid apud eos non recte inventum 

 aut positum sit, reprehendere aut notare? sed tamen utcunque 

 justa aut permissa, nihilominus impar fortasse fuisset ea ipsa 

 contentio, ob virium nostrarum modum. Verum quum per nos 

 illud agatur, ut alia omnino via intellectui aperiatur illis inten- 

 tata et incognita, commutatajam ratio est; cessant studium et 

 partes ; nosque indicis tantummodo personam sustinemus, quod 

 mediocris certe est authoritatis, et fortunae cujusdam potius 

 quam facultatis et excellentiae. Atque haec moniti species ad 

 personas pertinet ; altera ad res ipsas. 



Nos siquidem de deturbanda ea quae nunc floret philosophia, 

 aut si quae alia sit aut erit hac emendatior aut auctior, minime 

 laboramus. Neque enim officimus, quin philosophia. ista re- 

 cepta, et alias id genus, disputationes alant, sermones ornent, 

 ad professoria munera et vitae civilis compendia adhibeantur 

 et valeant. Quin etiam aperte significamus et declaramus, 

 earn quam nos adducimus philosophiam ad istas res admodum 

 utilem non futuram. Non praesto est, neque in transitu ca- 

 pitur, neque ex praenotionibus intellectui blanditur, neque ad 

 vulgi captum nisi per utilitatem et effecta descendet. 



Sint itaque (quod frelix faustumque sit utrique parti) duae 

 doctrinarum emanationes, ac duae dispensation es ; duas similiter 

 contemplantium sive philosophantimn tribus ac veluti cogna- 

 tiones ; atque illae neutiquam inter se inimicaa aut alienas, sed 

 foederatae et mutuis auxiliis devinctas : sit denique alia scientias 

 colendi, alia inveniendi ratio. Atque quibus prima potior et 

 acceptior est, ob festinationem, vel vitae civilis rationes, vel 

 quod illam alteram ob mentis infirmitatem capere et complecti 

 non possint (id quod longe plurimis accidere necesse est), opta- 



