154 PR^FATIO. 



mus ut iis foeliciter et ex voto succedat quod agunt, atque ut 

 quod sequuntur teneant. . Quod si cui mortalium cordi et curse 

 sit, non tantum inventis haerere atque iis uti, sed ad ulteriora 

 penetrare ; atque non disputando adversarium, sed op ere na- 

 turam vincere ; denique, non belle et probabiliter opinari, sed 

 certo et ostensive scire; tales, tanquam veri scientiarum filii, 

 nobis (si videbitur) se adjungant ; ut omissis naturae atriis, quae 

 infiniti contriverunt, aditus aliquando ad interiora patefiat. 

 Atque ut melius intelligamur, utque illud ipsum quod volumus 

 ex nominibus impositis magis familiariter occurrat, altera ratio 

 sive via Anticipatio Mentis, altera Interpretatio Natures, a nobis 

 appellari consuevit. 



Est etiam quod petendura videtur. Nos certe cogitationem 



suscepimus et curam adhibuimus, ut quae a nobis proponentur 



non tantum vera essent, sed etiam ad animos hominum (licet 



miris modis occupatos et interclusos) non incommode aut aspere 



accederent. Veruntamen aequum est, ut ab hominibus impe- 



tremus (in tanta prassertim doctrinarum et scientiarum restau- 



ratione) ut qui de hisce nostris aliquid, sive ex sensu proprio, 



sive ex authoritatum turba, sive ex demonstrationum formis 



(quae nunc tanquam leges quaedam judiciales invaluerunt), sta- 



tuere aut existimare velit, ne id in transitu et velut aliud agendo 



facere se posse speret ; sed ut rem pernoscat ; nostram, quam 



describimua et munimus, viam ipse paullatim tentet ; subtilitati 



rerum qua3 in experientia signata est assuescat ; pravos denique 



atque alte haerentes mentis habitus tempestiva et quasi 



legitima mora corrigat ; atque turn demurn (si 



placuerit) postquam in potestate 



sua esse coeperit, judicio 



suo utatur. 



SEQUITUR 

 PARTIS SECUND^E SUMMA, 



DIGESTA 



IN APHORISMOS. 



