166 NOVUM ORGANUM. 



XL VI. 



Intellectus humanus, in iis quac semel placuerunt (aut quia 

 recepta sunt et credita, aut quia delectant), alia etiam omnia 

 trahit ad sunragationem et consensum cum illis ; et licet major 

 sit instantiarum vis et copia quse occurrunt in contrarium, 

 tamen eas aut non observat aut contemnit aut distinguendo 

 summovet et rejicit, non sine magno et pernicioso prasiudicio, 



-1 t^flf}*^ & - . ^ . . , 



quo priori bus mis svllepsibus authoritas maneat inviolata. 

 Itaque recte respondit ille, qui, cum suspensa tabula in templo 

 ei monstraretur eorum qui vota solverant quod naufragii peri- 

 culo elapsi sint, atque interrogando premeretur anne turn quidem 

 deorum numen agnosceret, quresivit denuo, At ubi sint illi 

 depicti qui post vota nuncupata perierint ? 1 Eadem ratio est 

 fere omnis superstitionis, ut in astrologicis, in somniis, ominibus, 



nemesibus, et hujusmodi : in quibus homines delectati huius- 



j. ' ,., J i.t/Ly-*,** ul- faffi ^fr<--'t***-J >1> 7<r^>^ 



modi vamtatibus advertunt eventus ubi^ implentur, ast ubi 



* -^^^ _ , ___ w__^ A ^ 



fallunt (licet multo frequentiusy tamen negfigunt et praetereunt. 

 At longe subtilius serpit hoc malum in philosophiis et scientiis ; 



in quibus quod semel placuit reliqua (licet multo firmiora et 



,r x . c^W^ltt^ff ^ e^p^iAr^^: .^t^L. , 

 potiora) inficit et in orainem redigit. ^umetiam' licet abfuent 



ea quam diximus delectatio et vanitas, is tamen humano in- 

 tellectui error Cest proprius et perpetuus, ut magis moveatur et 

 excitetur affirmativis quam negativis; cum rite et ordine 

 asquum se utrique pra3bere debeat ; quin contra, in omni axiomate 

 vero constituendo, major est vis instantiae negativae. 



Intellectus humanus illis quae simul et subito mentem ferire 

 et subire possunt maxime movetur ; a quibus phantasia impleri 

 et inflari consuevit ; reliqua vero modqj^uodam ^icejjmperce- 

 ptibili, ita se habere fingit et supponit, quomodo se habent pauca 

 ilia quibus mens_pbsHletur7 ad ilium vero transcursum ad in- 

 stantias remotas et heterogeneas, per quas axiomata tanquam 

 igne probantur, tardus omnino intellectus est et inhabilis, nisi 

 hoc illi per duras leges et violentum imperium imponatur. 



XL VIII. 



liscit intellectus humanus, neque consistere aut acquiescere 

 potis est, sed ulterius petit; at frustra. Itaque incogitabile 



1 This story is told of Diagoras by Cicero, De Nat. Deor. 111., and of Diogenes the 

 Cynic by Diogenes Laertius. 

 4/~ 



*y 



