NOVUM ORGANUM. 293 



Instantiam verificetur, ca demum erit Instantia Foederis circa 

 hoc subjectum. Neque tamen occurrit imprassentiarum aliqua 

 instantia super hoc certa et manifesta. Proxime videntur 

 accedere cataractae cceli, quae in navigationibus per Oceanum 

 Atlanticum versus Indias utrasque saepe conspiciuntur. Tanta 

 enim videtur esse vis et moles aquarum quae per hujusmodi 

 cataractas subito effunditur, ut videatur collectio aquarum 

 fuisse ante facta, atque in his locis haesisse et mansisse; et 

 postea potius per causam violentam dejecta et detrusa esse, 

 quam naturali motu gravitatis cecidisse ; adeo ut conjici possit, 

 corpoream molem densam atque compactam in magna distantia 

 a terra fore pensilem tanquam terram ipsam, nee casuram 

 nisi dejiciatur. Verum de hoc nil certi affirmamus. Interim 

 in hoc et in multis aliis facile apparebit, quam inopes simus 

 historiae naturalis ; cum loco instantiarum certarum nonnun- 

 quam suppositiones afferre pro exemplis cogamur. 



Similiter sit natura inquisita Discursus Ingenii. Videtur 

 omnino divisio vera, rationis humanae et solertiae brutorum. 

 Attamen sunt nonnullae instantiae actionum quae eduntur a 

 brutis, per quas videntur etiam bruta quasi syllogizare; ut 

 memoriae proditum est de corvo, qui per magnas siccitates 

 fere enectus siti conspexit aquam in trunco cavo arboris; at- 

 que cum non daretur ei intrare propter angustias, non cessavit 

 jacere multos lapillos, per quos surgeret et ascenderet aqua ut 

 bibere posset ; quod postea cessit in proverbium. 



Similiter sit natura inquisita Visibile. Videtur omnino 

 esse divisio vera et certa, lucis, quae est visibile originale et 

 primam copiam facit visui, et coloris, qui est visibile secun- 

 darium et sine luce non cernitur, ita ut videatur nil aliud esse 

 quam imago aut modificatio lucis. 1 Attamen ex utraque parte 

 circa hoc videntur esse Instantiae Foederis ; scilicet, nix in 



Ita tell us allicit magnetica omnia, turn alia omnia in quibus vis magnetica primarta 

 desiit materia? ratione ; quae inclinatio in terrenis gravitas dicitur." De Mundo, 

 ii. c. 3. Again, that the magnetic action of the earth or of a magnet is confined to a 

 definite orb appears from a variety of passages. See De Magnete, ii. c. 7., and the 

 definitions prefixed to this work. Gilbert distinguished between the " orb of virtue." 

 which includes the whole space through which any magnetic action extends, and the 

 " orb of coition," which is " totum illud spatium per quod minimum magneticum per 

 magnetem movetur." He asserts that the orb of the magnetic virtue extends to the 

 moon, and ascribes the moon's inequalities to the effects it produces (De Mumto, 

 ii. c. 19.). In the preceding chapter he remarks, "Luna magnetice alligatur terrse, quia 

 facies ejus semper versus terram." 



1 The doctrine of this passage seems to be taken from Telesius, De Rerum Natura, 

 vil c. 31.: " Sensus ipse primo illam [lucem] et per se visilem colores siquidem 

 visiles, at secundo a luce loco et lucis omnino opera visiles declarat.*' 



u 3 



