340 NOVUM ORGANUM. 



separationem et rejectioncm supcrflni edncit folium, florem, 

 oculum, nasum, manura, pedem, ct sirailia; ita archceum ilium 

 fabrum internum ex alimento per separationem et rejectionem 

 educere singula membra et partes asserit ille. Yerum missis 

 nugis, certissimum est partes singulas, tarn similares quam 

 organicas, in vegetabilibus et animalibus, succos alimentorum 

 suorum fere communes, aut non multum diversos, primo at- 

 trahere cum nonnullo delectu, deinde assimilare, et vertere in 

 naturam suam. Neque Assimilatio ista, aut Generatio Simplex, 

 fit solum in corporibus animatis, verum et inanimata ex hac re 

 participant ; veluti cle flamma et aere dictum est. Quinetiam 

 spiritus emortuus * , qui in omni tangibili animate continetur, id 

 perpetuo agit, ut partes crassiores digerat et vertat in spiritum, 

 qui deinde exeat ; unde fit diminutio ponderis et exsiccatio, ut 

 alibi diximus. Neque etiam respuenda est in Assimilatione 

 accretio ilia, quam vulgo ab alimentatione distinguunt ; veluti 

 cum lu'tum inter lapillos concrescit, et vertitur in materiam lapi- 

 deam ; squammre circa dentes vertuntur in substantiam non 

 minus duram quam sunt dentes ipsi, etc. Sumus enim in ea 

 opinion e, inesse corporibus omnibus desiderium assimilandi, non 

 minus quam coeundi ad homogenea ; verum ligatur ista virtus, 

 sicut et ilia, licet non iisdem modis. Sed modos illos, necnon 

 solutionem ab iisdem, omni diligentia inquirere oportet, quia 

 pertinent ad senectutis refocillationem. Postremo videtur no- 

 tatu dignum, quod in novem illis motibus, de quibus diximus, 

 corpora tantum nature suas conservationem appetere videntur; 

 in hoc decimo autem propagationem. 2 



Sit Motus Duodecimus, Motus Excitationis ; qui motus 

 videtur esse ex genere Assimilationis, atque eo nomine quan- 

 doque a nobis promiscue vocatur. Est enim motus diffusivus, 

 et communicativus, et transitivus, et multiplicativus, sicut et 

 ille ; atque effectu (ut plurimum) consentiunt, licet efficiendi 



1 By " spiritus emortuus " Bacon understands that which in the Historia Vita et 

 Mortis he has called " spiritus morlualis." The fourth of his Canones Mobiles, in the 

 ffistoria, &c. is this: "In omnibus animatis duo sunt genera spirituum, spiritus 

 mortuales quales insunt inanimatis, et superadditus spiritus vitalis." The former are 

 such as "insunt in carne, osse, memhrana, et cseteris separatis et mortuis." I do not 

 think there is any distinct trace of this doctrine of a spiritus mortualis in Paracelsus. 

 In his tract De Viribus Membrorum, i. c. 1., he describes the functions of the spiritus 

 vitae in relation to the different organs, without referring to any indwelling non-vital 

 spirit (vol. iii. p, 1. of his Philosophy). 



* The first "motus" which Bacon mentions does not relate to concrete bodies 

 ("corpora"), but to matter in general. The "Motus Assimilationis" is therefore the 

 tenth of those which relate to " corpora," though it is the eleventh in the general 

 arrangement. 



