LIBER PRIMUS. 433 



dotis, eruditions Philosophi. 1 Cum igitur alios reges longe hac 

 laude (proprie quae tua est) superes, aequum est ut non solum 

 praesentis saeculi fama et admirations celebretur, aut etiam 

 historiarum lumine posteritati transmittatur, verum ut solido 

 aliquo in opere incidatur, quod et regis magni potentiam denotet, 

 et regis tarn insigniter docti imaginem referat. 



Quare (ut ad incoeptum revertar) nulla potior mihi visa est 

 oblatio, quam tractatus aliquis eo spectans. Hujus argumen- 

 tum duabus constabit partibus. In priori (quae levior est, 

 neque tamen ullo modo prastermittenda) de Scientiae et Lite- 

 ramm per omnia excellentia agendum est ; et simul de merito 

 eorum, qui in iisdem provehendis operam strenue et cum judicio 

 impendunt. Posterior vero pars (quod caput rei est) proponet, 

 quid in hoc genere hue usque actum sit et perfectum ; insuper 

 et ea perstringet quae videntur desiderari ; ut quamvis non 

 ausim seponere aut deligere tuae quod praecipue Majestati com- 

 mendem, tamen multa et varia repraesentando regias tuas co- 

 gitationes excitare possim, ut proprios pectoris tui thesauros 

 excutias, atque hide, pro magnanimitate tua atque sapientia, 

 optima quaeque, ad Artium et Scientiarum terminos proferendos, 

 depromas. 



In ipso vestibulo prioris partis, ad purgandam viam et quasi 

 indicendum silentium, quo melius audiantur testimonia de di- 

 gnitate literarum absque oblatratione tacitarum objectionum, 

 statui primo loco liberare literas opprobriis et vilipendiis quibus 

 impetit eas ignorantia, sed ignorantia sub non uno schemate ; 

 modo in theologorum zelotypia, modo in politicorum supercllio, 

 modo in ipsorum literatorum erroribus sese ostentans et pro- 

 dens. Audio primos dicentes, Scientiam inter ea esse quae 

 parce cauteque admittenda sunt; Scientiae nimium appetitum 

 fuisse primum peccatum, unde hominis lapsus ; hodieque haerere 

 serpentinum quid in ea, siquidem ingrediens tumorem inducit ; 

 Scientia inflat 2 : Salomonem censere, Faciendi libros nullum 

 essejinem, multamque lectionem carnis esse qfflictionem 3 ; et alibi, 

 In multa sapientia multam esse indignationem ; et Qui auget 



1 " A noble philosopher, priest, and king of Egypt, whom our writer," says Philemon 

 Holland, commenting on Ammianus Marcellinus, " callet.h termaximus, others tris 

 megistus in the same sense, for that he was Philosophus Maximus, Sacerdos Maximus, 

 and Rex Maximus." There is however no doubt that the real Hermes, or the writer 

 of the works ascribed to him, was a neophyte pjatonist of the second or third century. 

 V. Heeren, Comment, de Fontibus Eclog. J. Stobcei" 41. 



2 1 Corinth. S. 1. Fccksiast. 12. 12. 



VOL. I. F F 



