LIBER PRIMUS. 437 



poetarum mythologiam facile creclet summum naturalis catenas 

 annulum pedi solii Jo vis affigi. 1 Ut semel dicam, nemo male 

 applicatse sobrietatis moderationisque famam captans posse nos 

 nimium progredi in libris sive scripturarum sive creaturarum, 

 theologia aut philosophia, existimet : quinimo excitent se ho- 

 mines, et infinites profectus audacter urgeant utrobique et 

 persequantur ; caventes tantuin ne scientia utantur ad tumo- 

 rem, non ad charitatem ; ad ostentationem, non ad usum ; et 

 rursus, ne distinctas illas theologiae philosophiasque doctrinas, 

 earumque latices, imperite misceant ac confundant. 



Accedamus nunc ad opprobria quibus literas aspergunt po- 

 litici. Ilia ejusmodi sunt : Artes emollire animos, militarique 

 gloria3 ineptos reddere ; turn in politicis quoque corrumpere in- 

 genia, quse vel nimis curiosa efficiunt ex varietate lectionis, vel 

 nimis pertinacia ex rigore regularum, vel nimis tumida ex mag- 

 nitudine exemplorum, vel nimis extravagantia ex dissimilitudine 

 exemplorum ; quin saltern utcunque avertere et alienare animos 

 a negotiis et actione, otii ac secessus amorem instillantes ; dein 

 rebuspublicis inducere discipline relaxationem, dum unusquisque 

 promptior est ad disputandum quam ad obtemperandum. Unde 

 Cato Censorius, cum primis mortalium sapiens, ubi juventus 

 Romana ad Carneadem philosophum, qui venerat Romam le- 

 gatus, dulcedine atque mnjestate eloquentiae ejus capta undique 

 conflueret, frequenti senatu author fuit ut expeditis negotiis 

 primo quoque tempore dimitterent hominem ; ne civium animos 

 inficeret et fascinaret, et necopinantibus morum consuetudi- 

 numque patriarum mutationem induceret. 2 Hoc etiam permovit 

 Yirgilium (dum studia sua patriaB existimationi posthaberet) ut 

 artes politicas a literariis segregaret, illas Romanis vendicans, 

 has Graecis relinquens, in versibus illis decantatis, 



Tu regere imperio populos, Romane, memento : 

 Has tibi erunt artes. 3 



Videmus etiam Anytum Socratis accusatorem pro crimine ei 

 objecisse, quod vi et varietate sermonum ac disputationum 

 suarum authoritatem et reverentiam legum consuetudinumque 

 patriarum apud adolescentes imminueret; quodque artem pro- 

 fiteretur perniciosam et periculo plenam, qua quis instructus 



1 Bacon alludes to the philosophical applications which have been made of the 

 passage in the Iliad (0. 19.), in which Zeus boasts of his superiority to the other 

 gods. Of these the earliest instance is to be found in the Thecetetus. 



2 See Plutarch in Cato, c. 22. 



3 JEneid, vi. b52. 



F F 3 



