438 DE AUGMENTIS SCIENTIARUM 



deteriorem causam meliorem faceret, veritatemque ipsam elo- 

 quentiae apparatu obrueret. 1 



Verum hae criminationes, ceteraeque ejusdem farinas, potius 

 personatam gravitatem pras se ferunt quam veritatis candorem. 

 Testatur enira experientia, sicut unos atque eosdem homines, 

 sic una eademque tempora, et rerum bellicarum et optimarum 

 artium gloria floruisse. Viros quod attinet, exemplo sit nobile 

 par imperatorum, Alexander Magnus et Julius Cassar Dictator, 

 alter Aristotelis in philosophia discipulus, alter Ciceronis in 

 dicendo rivalis. Aut si quis requirat potius literates qui in 

 claros imperatores evaserunt quam imperatores qui insigniter 

 docti fuerunt, praesto est Epaminondas Thebanus, aut Xenophon 

 Atheniensis; quorum ille primus fuit qui fregit potentiam 

 Spartanorum, hie autem primus qui stravit viam ad eversionem 

 monarchiae Persarum. Istud vero armorum literarumque quasi 

 conjugium clarius adhuc in temporibus quam in personis elu- 

 cescit, quanto nimirum saeculum homine objectum grandius est. 

 Ipsa quippe eademque tempora apud JEgyptios, Assyrios, 

 Persas, Graecos, Romanesque, quae propter bellicam virtutem 

 maxime celebrantur, etiam et literis plurimum fuerunt nobili- 

 tata; adeo ut gravissimi authores philosophique, et clarissimi 

 duces atque imperatores, eodem sasculo vixerint. Nee sane 

 aliter fieri potest, quandoquidem ut in homine vigor corporis 

 animique simul fere maturescunt, nisi quod ille hunc paulo 

 antevertat; sic in rebuspublicis, militaris gloria literataque 

 (quarum ilia corpori respondet, haec animo) aut coeva sunt, aut 

 se proxime consequuntur. 



Jam vero, eruditionem politicis impedimento esse potius quam 

 adjumento, nil minus probabile. Fatemur omnes temerarium 

 quiddam esse empiricis medicis corpus et valetudinis curam 

 tradere, qui solent pauca quaedam medicamenta quae illis viden- 

 tur panchresta venditare, quorum fiducia nihil non audent 

 tentare ; cum tamen neque causas morborum, neque aegrotorum 

 habitus, neque symptomatum pericula, neque veram sanandi 

 methodum calleant. Videmus pariter errare eos, qui ad causas 

 et lites suas expediendas adhibent leguleios in practica potius 

 quam in libris juris versatos, quibus os facile oblinitur, si quid 

 novum aut extra experientiaa suae calles tritos occurrat : con- 

 similiter non potest non esse periculosissimum, quoties summa 

 rerum empiricis consiliariis prascipue mandatur. E contra, 



1 Apologia Socratis, p. 23. et seq. 



