442 DE AUGMENTIS SCIENTIARUM 



peril convellere ; calumnia mera est, nee probabiliter ad crimi- 

 nandum inducta. Nam qui coecam obedientiam fortius obligare 

 contenderit quam officium oculatum una opera asserat ccecum 

 manu ductum certius incedere quam qui luce et oculis uti- 

 tur. Imo citra omnem controversiam artes emolliunt mo- 

 res, teneros reddunt, sequaces, cereos, et ad mandata imperil 

 ductiles ; ignorantia contra, contumaces, refractarios, seditio- 

 sos : quod ex historia clarissime patet, quandoquidem tempora 

 maxime indocta, inculta, barbara, tumultibus, seditionibus, 

 mutationibusque maxime obnoxia fuerint. 



De Catonis Censoris judicio hoc dictum esto, meritissimas 

 eum blasphemia9 in literas luisse poenas, cum septuagenario 

 major quasi repuerascens Grascam linguam cupidissime addisce- 

 ret 1 ; ex quo liquet, priorem illam censuram Graecae literature 

 ex afFectata potius gravitate quam quod ita penitus sentiret 

 fluxisse. Ad Virgilii vero carmina quod attinet, utcunque illi 

 libitum fuerit universo mundo insultare, Komanis asserendo 

 artes imperandi, caeteras tanquam populares aliis relinquendo ; 

 in hoc tamen manifesto tenetur, Romanes nunquam imperil 

 fastigium conscendisse, donee ad artium culmen simul per- 

 venissent. Namque duobus primis Caesaribus, viris impe- 

 randi peritissimis, contemporanei erant optimus poeta ille ipse 

 Virgilius Maro, optimus historicus Titus Livius, optimus anti- 

 quarius Marcus Yarro, optimus aut optimo proximus orator 

 Marcus Cicero ; principes certe, ex omni memoria, in sua 

 quique facultate. Postremo, quantum ad Socratis accusatio- 

 nem, id dico tantum ; recordemur temporum, quibus inten- 

 tata est ; nimirum sub Triginta Tyrannis, mortalium omnium 

 crudelissimis, sceleratissimis, imperioque indignissimis ; qui 

 rerum et temporum orbis postquam circumactus esset, Socrates 

 ille (flagitiosus scilicet) heroibus annumeratus est, et memoria 

 ejus omnibus tarn divinis quam humanis honoribus cumulata ; 

 quin disputationes ejus, tanquam corruptrices morum prius 

 habitae, pro praesentissimis mentis morumque antidotis ab omni 

 posteritate celebrantur. Atque hasc sufficiant ad respondendum 

 politicis, qui superciliosa severitate aut fucata gravitate ausi 

 sunt literas incessere contumeliis ; qua3 tamen confutatio im- 

 praesentiarum, nisi quod nesciamus an ad posteros permanaturi 

 sint labores nostri, minus necessaria videatur ; cum aspectus et 

 favor duorum literatissimorum principum, Elizabethae reginae et 



1 V. Cicero Ac. Quaest. ii. c. 2. 



