446 DE AUGMENTIS SCIENTIARUM 



esse, tit cum parentibus; hoc est, suasu, non violentia ; obtestando, 

 non contestando. 1 Atque hoc ipsum cavet ille, qui a consiliis 

 Caesari ; Non, inquit, ad vetera instituta revocans, qua jampridem 

 corruptis moribus ludibrio sunt.* Cicero etiam hujus erroris 

 arguit Catonem secundum, Attico suo scribens; Cato optime 

 sentit, sed nocet interdum reipublica : loquitur enim tanquam in 

 republica Platonis, non tanquam in face Romuli* Idem Cicero 

 molli interpretatione excusat philosophorum dicta et decreta 

 duriora : Isti, inquit, ipsi prceceptores et magistri videntur fines 

 qfficiorum paulo longius quam natura vellet protulisse, ut cum ad 

 ultimum animo contendissemus, ibi tamen ubi oportet consisteremus. 4 

 Ipsemet tamen potuit dicere, Monitis sum minor ipse meis 5 : 

 quippe qui in eundem lapidem ipse, licet non tarn graviter, 

 impegerit. 



Aliud quod eruditis non immerito fortasse objicitur vitium 

 hujusmodi est, quod honori aut emolumento patriarum suarum 

 aut dominorum proprias fortunas aut praesidia postposuerint. 

 Sic enim Demosthenes Atheniensibus suis, Mea, inquit, consilia, 

 si recte attenddtis, non sunt ejus generis per qua ego inter vos 

 magnus, vos inter Grcecos despectui sitis ; sed talia, ut mihi scepe- 

 numero ea haud tutum sit dare, vobis autem semper utile am- 

 plecti. 6 Haud aliter Seneca, postquam quinquennium illud 

 Neronis aeternae eruditorum magistrorum consecrasset glorias, 

 dominum suum omnibus jam flagitiis inquinatissimum libere 

 atque fidenter monere non destitit, magno suo periculo, ac 

 postremo prsecipitio. Neque aliter potest se habere res ; siqui- 

 dem humanam mentem doctrina imbuit vero sensu fragilitatis 

 suae, instabilitatis fortunas, dignitatis animas et muneris sui ; qua- 

 rum rerum memores nullo modo sibi persuadere possunt for- 

 tunae propriae amplitudinem, tanquam praecipuum sibi bonorum 

 finem, statui posse. Quare sic vivunt tanquam rationem red- 

 dituri Deo, et dominis post Deum, sive regibus sive rebus- 

 publicis, hac formula, Ecce tibi lucrefeci 7 , non autem ilia, Ecce 

 mihi lucrefeci. At politicorum turba, quorum mentes in 



1 Platonis Epistoll. 6. But Bacon probably took the story from Cicero, Ad Famili- 

 ares, i. 9. 



2 Oratio prima de republ. ordinand. 



8 " Cato optimo animo utens et summa fide, nocet interdum reipublicae. Dicit enim 

 tanquam in Platonis vo\ireit}, non tanquam in faece Romuli, sententiam." Ad Attic. 

 ii. 1. 8. 



4 Pro Murasna, c. 31. But Bacon's quotation is not quite accurate. [" Etenim 

 isti ipsi mihi videntur vestri praeceptores et virtutis magistri fines officiorum," &c. 

 The rest as in the text. J. &] 



Ovid, Ars Ai/iat. ii. 548. 8 De Chersoneso. 7 S. Matthew, xxv. 20. 



