LIBER PRIMUS. 469 



Quinirao sola Christiana Ecclesia, inter inunclationes Scytharum 

 a plagis septentrionalibus et Saracenorum ab orientalibus, pre- 

 tiosas gentilis eruditionis reliquias, jamjam funditus perituras, 

 sinu et gremio suo conservavit. Nuper etiam intueri licet 

 Jesuitas, qui (partim studio proprio, partim ex aemulatione 

 adversariorum, literis strenue incubuerunt) quantum subsidii 

 viriumque Romanae Sedi reparandaa et stabiliendae attulerint. 



Quare,, ut absolvam hanc partem, duo sunt praecipua officia 

 et ministeria, prater ornatum et illustrationem, quas Fidei Re- 

 ligionique humaniores literae persolvunt. Unum, quod efficacia 

 sint incitamenta ad divinam gloriam exaltandam et celebrandam ; 

 sicut enim Psalmi et aliae Scripturae crebro nos invitant ad 

 contemplationem praedicationemque magnificorum et admira- 

 bilium operum Dei, ita si tantum in eorum specie externa sicut 

 sensibus nostris se exhibent haereremus, eandem faceremus in- 

 juriam Majestati Divinae, ac si de opulentia et copia nobilissimi 

 gemmarii ex iis quae palam exponuntur in pergula judicaremus. 

 Alterum, quod singulare remedium antidotumque exhibeat 

 Philosophia contra infidelitatem et errores. Nam Salvator 

 noster in quit: Erratis nescientes Scripturas et potentiam Dei. 1 

 Ubi duos libros, ne in errores incidamus, proponit nobis evol- 

 vendos ; primo volumen Scripturarum, quae voluntatem Dei, 

 dein volumen Creaturarum, quas potentiam revelant : quorum 

 posterior veluti clavis est prioris, non solum intellectum nos- 

 trum aperiens ad genuinam Scripturarum mentem ex genera- 

 libus regulis rationis et legibus sermonis expromendam ; sed 

 porro etiam praecipue fidem nostram reserans, ut in seriam 

 ingrediamur Omnipotentiae Divinae meditationem, cujus cha- 

 racteres maxime insculpti ejus operibus et incisi sunt. Tantum 

 de Divinis testimoniis ac judiciis, pro vera dignitate et pretio 

 doctrinae, dictum sit. 



Quantum ad Humana testimonia et argumenta, tarn latus 

 aperitur campus, ut in t.actatu hoc brevi et presso delectum 

 potius adhibere deceat quam copiam. Primo itaque summus 

 apud ethnicos honoris gradus fuit, divinam venerationem cul- 

 tumque consequi; (quod quidem Christianis est tanquam fructus 



Roman Literature (1823), ii. 510. It is strangely transferred by Mr. Disraeli in the 

 Curiosities of Literature to Gregory VII. Mersenne, ubi supra, objects to Bacon's not 

 giving the title of Saint to Gregory. This would not be worth mentioning if it did 

 not show how little he could find to criticise. 

 1 Matt. xxii. 29. 



n H 3 



