476 DE AUGMENT1S SC1ENTIARUM 



mihi non ut Alexandrum Magnum sed ut Aristotelis discipulum 

 propono, longius fortasse me provexit. 



Quantum ad Julium Caesarem, non est opus ut de praestantia 

 eruditionis ejus, aut ex educatione aut ex familiaribus aut ex 

 rasponsis ejus conjecturam faciamus. Haec siquidem eminet in 

 ejus scriptis et libris, quorum alii exstant, alii infoeliciter desi- 

 derantur. Primo enim, hodie in manibus habetur insignis ilia 

 bellorum suorum historia, cui nomen et titulum Commenta- 

 riorum duntaxat praefixit ; in quo omnes posteri solidum rerum 

 pondus, et viva tarn actionum quam personarum simulachra, cum 

 castissima puritate sermonis narrationisque perspicuitate eximia 

 conjuncta, admirantur ; quas quidem dotes non a natura infusas 

 fuisse sed a praeceptis institutisque doctrines acquisitas, testatur 

 liber ejus de Analogia ! , qui nihil aliud erat quam grammaticalis 

 quaedam philosophia ; in quo sedulo dedit operam ut vox ad 

 Placitum redderetur vox ad Licitum ; et consuetude quoquo 

 modo loquendi ad congruitatem revocaretur emendate loquendi ; 

 et verba, quae sunt rerum imagines, rebus ipsis convenient, non 

 vulgi prorsus arbitrium sequerentur. 



Ita etiam, veluti monumentum doctrinae non minus quam 

 potentiae, emendatam ejus edicto habemus computationem anni ; 

 quae diserte testatur aeque eum gloriae sibi duxisse siderum in 

 coelis leges pernosse, ac hominibus in terris leges dedisse. 



Ex libro quoque, cui titulum praeposuit Anti-Cato 2 , facile 

 constat eum tanto studio accensum ad victoriam ingenii, quanto 

 belli et armorum, obtinendam ; certamen calami turn susci- 

 pientem contra maximum eo tempore pugilem, Ciceronem 

 oratorem. 



Rursus, in libro Apophthegmatum quae collegit, videmus 

 honorificentius sibi putasse si seipsum tanquam in tabellas aut 

 codicillos mutaret, in quos prudentia aliorum dicta graviaque 

 referrentur, quam si dicta sua propria velut oracula sacrarentur, 

 sicut inepti principes nonnulli, adulatione corrupti, sibi fieri 

 gestiunt. Attamen si recensere vellem pleraque ejus dicta (ut 

 feci in Alexandro), sunt ea certe hujusmodi, qualia notat Sa- 



other "nell' effetto." If his brother had inherited his popularity he might probably 

 have been both. 



1 The intention of this work of Cassar was probably to determine uncertain points 

 of language by the analogy of cases which were free from doubt. In the Origines of 

 Isidorus, i. c. 27., we find an account of what grammarians mean by analogy. The 

 truth is, that though Bacon speaks of the work in question as if he were familiar with 

 its contents, very little is known about them. [Compare vi. 1. in the 6th paragraph.] 



2 Plut. in Jul. Cacs. c. 64. ; and Aulus Gellius, xiii. c. 9. 



