LIBER TERT1US. 543 



quae diximus, et alia hujus generis, similitudines merge sunt 

 (quales hominibus fortasse parum perspicacibus videri posdnt), 

 sed plane una eademque naturae vestigia aut signacula, diversia 

 materiis et subjectis impressa. Atque haec res adhuc sedulo 

 tractata non est. Invenias fortasse in scriptis quse ab ingeniis 

 celsioribus promanarunt hujusmodi Axiomata raro et sparsim 

 inserta ex usu argumenti quod tractant; corpus vero aliquod 

 talium Axiomatum quae vim habeant quandam primitivam et 

 summariam ad scientias, nemo composuit ; cum tamen sit res 

 ejusmodi, quae insigniter naturam unam faciat ; quod Philoso- 

 phice PrimcB munus esse autumant. 



Est et alia hujus Philosophiae Primse pars, quae si ad vocabula 

 respicias, vetus est ; si ad rem quam designamus, nova. Est 

 autem inquisitio de conditionibus adventitiis Entium (quas Tran- 

 scendentes dicere possumus), Pauco, Multo ; Simili, Diver so ; 

 Possibili, Impossibili ; etiam JSnte, et Non Ente ; atque ejus- 

 modi. Quandoquidem enim ista sub Physica proprie non 

 cadant, dissertatio autem Dialectica circa ea magis ad argumen- 

 tandi rationes quam ad rerum existentiam sit accommodata, 

 consentaneum omnino est ut haec contemplatio (in qua non 

 parum est dignitatis et utilitatis) baud deseratur prorsus, sed in 

 scientiarum partitionibus nonnullum saltern inveniat locum. 

 Veruntamen hoc intelligimus fieri debere longe alio, quam quo 

 tractari solet, modo. Exempli gratia ; nemo, qui de Multo et 

 Pauco verba fecit, hoc egit ut causa reddatur cur alia in natura 

 tarn numerosa et ampla sint et esse possint, alia tarn rara et mo- 

 dica ; nam certe fieri non potest, ut in rerum natura tanta sit 

 copia auri quanta ferri ; tanta rosae quanta graminis ; tanta spe- 

 cificati quanta non-specificati. 1 Similiter nemo qui de Simili et 

 Diverse disseruit, satis explicavit cur quasi perpetuo inter spe- 

 cies diversas interponantur participia quaedam, quae sunt speciei 

 ambiguae ; veluti muscus, inter putredinem et plantam ; pisces 

 qui haerent et loco non moventur, inter plantam et animal; 

 sorices et mures, et alia nonnulla, inter animalia ex putredine et 



Plato that the princes of Persia were by the same persons instructed in politics and 

 in magic. Thus the elder Mirandula observes, " Utriusque (Zoroastris et Zamolxidis) 

 magia quid sit, Platonem si percontemur, respondebit in Alcibiade, Zoroastris magiam 

 non esse aliud quam divinam scientiam, qua filios Persarum regum erudiebant, ut ad 

 exemplar mundanae reipublicae suam ipsi regere rempublicam edocerentur." Johannis 

 Pici Mirandula Apologia. (But compare J. F. Mirandula for an account of his 

 uncle's change of opinion on this subject. Vide his De Rerum Prcenotione, vii. c. 2.) 



The reference to Plato in the passage I have quoted is rather an unscrupulous one, 

 as Plato gives no information as to the nature of the Persian magic. 



1 Vide supra, note, p. 502. 



