LIBER TERTIUS. 573 



Meo siquidem judicio vix possit aliquid in Natura radicitus 

 verti aut innovari, vel per casus aliquos fortuitos, vel per tenta- 

 menta experimentorum, vel ex luce causarum physicarum, sed 

 solummodo per Inventionem Formarum. Si igitur desiderari 

 earn partem Metaphysicae quae de Formis agit posuimus, se- 

 quitur ut Naturalis etiam Magia, quae ad earn est relativa, 

 similiter desideretur. Yerum hoc loco postulandum videtur, 

 ut vocabulum istud Magics, in deteriorem partem jampridem 

 acceptum, antiquo et honorifico sensui restituatur. Etenim 

 Magia apud Persas pro sapientia sublimi, et scientia consen- 

 suum rerum universal! um, accipiebatur l ; atque etiam tres illi 

 reges, qui ab Oriente ad Christum adorandum venerunt, Mago- 

 rum nomine vocabantur. Nos vero earn illo in sensu intelli- 

 gimus, ut sit scientia quae cognitionem Formarum Abditarum 

 ad opera admiranda deducat ; atque, quod dici solet, activa cum 

 passivis conjungendo magnalia naturae 2 manifestet. Nam quan- 

 tum ad Naturalem Magiam (quae in libris plurimorum volitat 3 ) 

 credulas quasdam et superstitiosas traditiones et observationes 

 de Sympathiis et Antipathiis rerum, atque de occultis et specificis 

 proprietatibus complectentem, cum frivolis ut plurimum experi- 

 mentis, potius occultandi artificio et larva quam reipsa admi- 

 randis ; non erraverit sane, qui earn dixerit a scientia quam 

 quaerimus tantum distare/ quoad veritatem naturae, quantum 

 libri rerum gestarum Arthuri ex Britannia, aut Hugonis Bur- 

 degalensis, et hujusmodi heroum umbratilium, differunt a Cae- 

 saris Commentariis, quoad veritatem historicam. Manifestum 

 enim est Caesarem majora revera perpetrasse, quam illi de 

 heroibus suis confingere ausi sunt, sed modis faciendi minime 

 fabulosis. Hujusmodi doctrinas bene adumbravit Fabula de 

 Ixione ; qui cum Junonis, Potentiae Deae, concubitum animo 

 sibi designaret, cum evanida nube rem habuit, ex qua Cen- 

 tauros et Chimaeras progenuit. Sic qui insana et impotent! 

 cupiditate feruntur ad ea quae per imaginationis tantum fumos 

 et nebulas cernere se putant, loco operum, nil aliud quam 

 spes inanes, et deformia quaedam ac monstrosa spectra, susci- 

 pient. Hujus aut em Magiae Naturalis, levis et degeneris, 



1 See supra, p. 542. 



2 " Magnalia naturae " is, it may be remarked, a favourite phrase with Paracelsus. 

 The word magnalia occurs in the Vulgate; see Ps. cvi. 22., where our version is " won- 

 drous works." 



3 See for instance the Natural Magic of G. B. Porta, published in [1589] ; which 

 quite deserves the character here given of the -class to which it belongs. 



