LIBER QUARTUS. 581 



de Persona Hominis, secundam doctrmam de Foedere voca- 

 bimus. Liquet autem haec omnia, cum sint communia et mixta, 

 primae illi division! scientiarum circa Corpus et scientiarum 

 circa Animam versantium assignari non potuisse. 



Doctrina de Persona Hominis duas res praecipue complecti- 

 tur ; contemplationes scilicet de Miseriis Humani Generis, et de 

 ejusdem Praerogativis sive Excellentiis. 1 Atque deploratio 

 humanarum aerumnarum eleganter et copiose a compluribus 

 adornata est, tarn in scriptis philosophicis quam theologicis. 

 Estque res et dulcis simul et salubris. 



At ilia altera de Praerogativis digna visa res nobis, quae inter 

 Desiderata proponatur. Elegantissime certe Pindarus (ut ple- 

 rumque solet) inter laudandum Hieronem ait, eum decerpere 

 summitates ex omnibus virtutibus* Equidem plurimum ad 

 magnanimitatem et humanum decus conferre posse putarem, si 

 ultimitates (ut loquuntur Scholastici) sive summitates (ut Pin- 

 darus) humanae natures colligerentur ; praecipue ex historias 

 fide ; illud est, quid ultimum et supremum fuerit quo unquam 

 humana natura per se ascenderit, in singulis et corporis et 

 animi dotibus. Quanta res, quae de Caesare narratur, quod 

 amanuensibus quinque simul dictare suffecerit ? Quin et ex- 

 ercitationes illae antiquorum rhetorum, Protagoras, Gorgiae; 

 etiam philosophorum, Callisthenis, Posidonii, Carneadis, ut de 

 quovis themate in utramque partem ex-tempore disserere ele- 

 ganter et copiose potuerint, Ingenii Humani Vires baud parum 

 nobilitant. Res autem usu minor, at ostentatione et facultate 

 fortasse major, quam de Archia magistro suo memorat Cicero ; 

 eum magnum numerum optimorum versuum, de Us rebus quce turn 

 agerentur, potuisse dicere ex-tempore? Tot millibus hominum 

 nomina reddere potuisse Cyrum aut Scipionem, magnum memo- 

 riae decus. 4 At virtutum moralium palmas non minus celebres, 

 quam intellectualium. Quantam rem in exercitio patientice ex- 

 hibet historia ilia vulgata de Anaxarcho, qui quaestioni et tor- 



1 Pascal has finely expressed the essential connexion which subsists between them. 

 " Toutes ces miseres," he remarks, speaking of man's life, " prouvent sa grandeur, 

 ce sont miseres de grand seigneur, miseres d'un roi depossede." Pensees, prem. 

 partie. 



2 Find. Olymp. L 20. s Cicero, pro Archia, c. 8. 



* Xenophon says that Cyrus knew the names of all the officers (^ye^dves) in his 

 army ; later writers go much farther, and affirm that he knew the names of all his 

 soldiers. Compare Valerius Max. viii. 7. with Xenophon's statement, Cyrop. v. 3. 

 The same exaggeration occurs in Solinus, c. 5. : " Cyrus memoriae bono claruit, qui in 

 exercitu cui numerosissimo praefuit nominatim singulos alloqueretur." The Scipio 

 here mentioned is Lucius Scipio Asiaticus. Vide Solin. ubi sup. or Pliny, vii. 34. 



PP 3 



