LIBER QUARTUS. 589 



de curationum celebritate cum iisdem fere certarunt. Ex hoc 

 die sodes quid sequitur ? Nempe ut medici ita secum, quem- 

 admodum Salomon in re graviori, Si unus et stulti et meus 

 eventus erit, quid mihi prodest quod majorem sapientics dedi 

 operam ? l Equidem medicis minus succenseo, si saepenumero 

 vacent alicui alteri studio quod adamant, magis quam arti suas 

 propriaa. Invenies etenim inter eos poetas, antiquaries, criticos, 

 rhetores, politicos, theologos, atque in iis artibus magis quam 

 in professione propria erudites. Neque hoc fit, ut arbitror, 

 quia (ut quidam declamator contra scientias medicis objicit) 

 habeant quae sibi obversentur objecta tarn foeda et tristia, ut 

 animum ad alia abducere iis omnino sit opus; (nam qui ho- 

 mines sint nihil humani a se alienum putent 2 :) sed obhoc ipsuni 

 de quo nunc agimus ; nempe quod arbitrentur parum ipsis in- 

 teresse vel ad existimationem vel ad lucrum, utrum artis suse 

 mediocritatem an perfectionem in ea majorem assequantur. 

 Morbi enim taedia, vitae dulcedo, spei fallacia, et amicorum 

 commendatio, efficiunt ut homines facile in medicis qualibus- 

 cunque fiduciam collocent. 3 Verum si quis hasc attentius 

 perpendat, ea potius ad culpam medicorum quam ad culpae 

 excusationem spectant. Neque enim spem abjicere, sed vires 

 potius intendere debuerant. Nam si cui placet observationem 

 expergefacere suam et paulatim circumspicere, etiam ex exem- 

 plis obviis et familiaribus facile deprehendet quantum obtineat 

 imperii Intellectus Subtilitas et Acumen in varietatem sive 

 Materias sive Formae E-erum. Nil magis varium quam homi- 

 num facies et vultus ; eorum tamen discrimina infinita retinet 

 memoria ; imo pictor ex pauculis colorum testis, acie oculi usus 

 et vi phantasiae et manus constantia, omnium facies qui sunt, 

 fuerunt, atque etiam (si coram repraesentarentur) qui futuri 

 sunt, penicillo imitari ac describere posset. Humana voce nil 

 magis varium ; hujus tamen discrimina in singulis personis 

 facile internoscimus ; quinetiam non desunt moriones et panto- 

 mimi quidam, qui quotquot libuerit reddere sciunt et ad vivum 

 exprimere. Nil magis varium quam soni articulati, verba 

 scilicet ; via tamen inita est, ea reducendi ad paucas literas 

 alphabeti. Atque illud verissimum est, non ex eo quod mens 



1 Eccles. ii. 15. 



2 Homo sum, humani nihil a me alienum puto." Ter. Heauton, i. 1. 25. 



3 " Tant que les hommes mourront et aimeront a vivre," is the remark of a French 

 writer, " le medecin sera rail!6 et bien paye." 



