596 DE AUGMENTIS SCIENTIARUM 



et severe astringunt. Nam medicamenta ilia quae in offici- 

 nis prostant venalia, potius in promptu sunt ad intentiones 

 generales, quam accommodata et propria ad curationes par- 

 ticulares ; siquidem speciatim nullum morbum magnopere 

 respiciunt; verum generatim ad obstructiones aperiendas, 

 concoctiones confortandas, intemperies alterandas pertinent. 

 Atque nine praecipue fit, ut empirici et vetulae sacpenumero 

 in curandis morbis foelicius operentur quam medici eruditi; 

 quia meclicinarum probatarum confectionem et compositionem 

 fideliter et scrupulose retinent. Equidem memini medicum 

 quendam apud nos in Anglia, practica celebrem, religione 

 prope Judseum, librorum lectione tanquam Arabem, solitum 

 dicere, Medici vestri Europcei sunt quidem viri docti : sed non 

 norunt particulares curationes morborum. Quinetiam idem 

 ludere solebat, parum decore, dicendo, Medicos nostros simi- 

 les esse Episcopis : liyandi et solvendi claves habere, et nihil 

 amplius. Sed ut serio quod res est dicamus; plurimum 

 referre censemus, si medici aliqui, et eruditione et practica 

 insigniores, opus aliquod conficiant de medicinis probatis 

 et experimentalibus ad morbos particulares. Nam quod spe- 

 ciosa quis ratione nixus existimet decere medicum doctum 

 (habita ratione complexionis aegrorum, aetatis, tempestatis 

 anni, consuetudinum, et hujusmodi) potius medicinas ex tern- 

 pore aptare, quam certis aliquibus praescriptis insistere; id 

 fallax res est, et experientiae non satis attribuit, judicio plus 

 nimis. Sane quemadmodum in republica Romana cives erant 

 utilissimi et optime compositi qui aut consules populo favebant, 

 aut tribuni in partes senatus inclinabant ; ita in hac materia de 

 qua agimus medicos eos probamus qui aut in magna eruditione 

 traditiones experientiae plurimum faciunt, aut in practica insigni 

 methodos et generalia artis non aspernantur. Modificationes 

 vero medicinarum (si quando sit opus eas adhibere) potius in 

 vehiculis earum exercendae sunt, quam in ipso corpore medi- 

 cinarum ; in quo nil novandum, absque evidenti necessitate. 

 Hanc igitur partem, quae de Medicinis Authenticis et Positivis 

 tractet, desiderari statuimus. Res autem est, quae tentari non 



of mithridaticum, see Celsus, v. 23. The invention of what was called diascordium is 

 ascribed to Fracastorius, who speaks of it as " Diascordium nostrum " in his De Conf. 

 Morb. Cur. iii. 7. The confection of Alkermes in its original form seems to have 

 been invented by Mesne, an Arabian physician. About Bacon's time what was called 

 mineral kermes, which was a preparation of antimony, was a popular medicine, but it 

 is probable that he here refers either to the confection of Mesne or to some modifica- 

 tion of it. 



