LIBER QUARTUS. 599 



At recentiores tarn oscitanter et superstitiose de hoc scripse- 

 runt, ut argumentum ipsum pb eorum vanitatem tanquam 

 vanum et vecors haberi cceperit. 



Secundo monemus, ipsas intentiones quae hue spectant me- 

 dicorum res nihili esse, et cogitationes hominum a re potius 

 abducere quam versus earn dirigere. Sermocinantur enim, 

 mortem in destitutione calidi et humidi consistere ; debere 

 itaque calorem naturalem confortari, humorem autem radicalem 

 foveri. Perinde ac si hsec res jusculis, aut lactucis et malvis, 

 aut amydo 1 , aut jujubis, aut rursus aromatibus, aut vino gene- 

 roso, aut etiam spiritu vini et oleis chymicis, confici possit ; 

 quae omnia obsunt potius quam prosunt. 



Tertio monemus, ut homines nugari desinant, nee tarn faciles 

 sint ut credant grande illud opus, quale est naturae cursum 

 remorari et retrovertere, posse haustu aliquo matutino aut usu 

 alicujus pretiosse medicinae ad exitum perduci ; non auro pota- 

 bili, non margaritarum essentiis, et similibus nugis ; sed ut pro 

 certo habeant Prolongationem Vitae esse rem operosam, et quae 

 ex compluribus remediis atque eorum inter se connexione idonea 

 constet. 2 Neque enim quisquam ita stupidus esse debet, ut 

 credat quod nunquam factum est adhuc, id fieri jam posse, nisi 

 per modos etiam nunquam tentatos. 



Quarto monemus, ut homines rite animadvertant et distin- 

 guant circa ea quae ad vitam sanam, et ea quae ad vitam longam, 

 conferre possunt. Sunt enim nonnulla quse ad spirituum alacri- 

 tatem, et functionum robur, et morbos arcendos prosunt ; quae 

 tamen de summa vitae detrahunt, et atrophiam senilem absque 

 morbis accelerant. Sunt et alia quae ad prolongationem vitae et 

 atrophiam senilem longius summovendam juvant; sed tamen 

 non usurpantur absque periculo valetudinis, adeo ut qui iis 

 utentur ad prolongationem vitae debeant simul incommodis 

 occurrere, quae alioquin ex eorum usu supervenire possint. 

 Atque Monita hactenus dedimus. 



relates to the length of life of all kinds of animals, and even of plants. Sanchez, a 

 Spanish physician, who wrote a treatise on the same subject, thus remarks on Aristo- 

 tle's : ' Adeo longe breviterque disseruit Aristoteles, ut mirum sit tantum philosophum 

 tarn indigne rem hanc tractasse." Not long before the publication of the De Aug~ 

 mentis, the Methusala Vivax of Dornavus was printed at Hanover ; it contains an in- 

 quiry as to the causes of antediluvian longevity ; Dornavus refutes the notion that 

 the years in which the ages of the Patriarchs are stated are in reality only lunations, 

 by referring to their ages when their first-born sons were begotten. 



1 This is manifestly a mistake for amylo. Amylum, or starch, is mentioned by 

 Celsus as one of the " cibi lenes." 



8 The matter is much simplified by the Schola Salernitana: 



" Cur moriatur homo cui salvia crescit in horto ? " Regimen Sanitatis 

 QQ 4 



