LIBER QUARTUS. 611 



Percipit corpus meatus quibus se insinuat ; percipit impetum 

 alterius corporis cui cedit ; percipit amotionem alterius corporis 

 a quo detinebatur, cum se recipit ; percipit divulsionem sui 

 continui, cui ad tempus resistit ; ubique denique est Perceptio. 

 Aer vero Calidum et Frigidum tain acute percipit, ut ejus 

 Perceptio sit longe subtilior quam tactus humani; qui tamen 

 pro calidi et frigidi norma habetur. Duplex igitur depre- 

 henditur circa hanc doctrinam hominum culpa; alia, quod 

 earn intactam et intractatam (cum tamen sit res nobilissima) 

 plerumque reliquerunt; alia, quod qui huic conternplationi 

 forte animum adjecerunt longius quam par est provecti sunt, et 

 Sensum corporibus omnibus tribuerunt ; ut piaculum fere sit 

 ramum arboris avellere, ne forte instar Polydori ingeniiscat* 

 At debuerant illi DifFerentiam Perceptionis et Sensus, non 

 tantum in comparatione sensibilium ad insensibilia, secundum 

 corpus integrum, explorare, (veluti plantarum et animalium) ; 

 verum etiam in corpore ipso sensibili animadvertere, quid in 

 causa sit cur tot actiones expediantur absque omm tamen 

 Sensu ; cur alimenta digerantur, egerantur ; humores et succi 

 gursum deorsum ferantur ; cor et pulsus vibrent ; viscera sua 

 quaeque opificia, sicut officinse, producant; et tamen hose omnia, 

 et complura alia, absque Sensu fiant ? Verum homines non 

 satis acute, qualis sit actio" Sensus, viderunt ; atque quod genus 

 corporis, quas mora, quaa conduplicatio impressionis ad hoc 

 requirantur, ut dolor vel voluptas sequatur ? Denique diffe- 

 rentiam inter Perceptionem simplicem et Sensum nullo modo 

 nosse videntur ; nee quatenus fieri possit Perceptio absque 

 Sensu. Neque enim hasc verborum tantum controversia est, 

 sed de re magni prorsus momenti. De hac igitur doctrina 

 (ut inprimis utili, et ad plurima spectante) melius inquiratur. 

 Quandoquidem etiam circa hanc rem inscitia tantum apud 

 nonnullos ex antiquis philosophis potuerit, ut omnibus sine 

 discrimine corporibus animam infundi putaverint ; neque enim 

 videbant, quomodo Motus cum discretione fieri potuerit absque 

 Sonsu, ant Sensns adesse absque Anima. 1 



1 There is a remarkable similarity between the view which Bacon here maintains and 

 that which we find in several passages in the writings of Leibnitz. See his Mona- 

 dologie, 14. and 19., or his Principe* de la Nature et de la Grace, 4. The distinc- 

 tion between perceptio and sensus corresponds in Leibnitz's language to that between 

 perception and apperception, a distinction on which the classification of the different 

 orders of monads essentially depends. It is not probable that Bacon was acquainted with 

 the most celebrated treatise on the doctrine of universally diffused sensation, namely 



R u 2 



