LIBEU QU1NTUS. G15 



Homine Segregate tractantes. Logica de Inteilectu et Ra- 

 tione; Ethica de Voluntate, Appetitu, et Affectibus disserit: 

 altera Decreta, altera Actiones progignit. Verum quidem est, 

 quod Phantasia in utraque provincia, tarn judicial! quam mini- 

 steriali, legati cujusdam aut internuncii aut procuratoris reci- 

 proci vices gerit. Nam Sensus idola omnigena Phantasiae tradit, 

 de quibus postea Ratio judicat: at Ratio vicissim idola electa et 

 probata Phantasiae transmittit, priusquam fiat executio decreti. 

 Siquidem motum voluntarium perpetuo praecedit eumque in- 

 citat phantasia; adeo ut phantasia sit utrique, tain ration! 

 quam voluntati, instrumentum commune ; nisi quod Janus iste 

 bifrons sit et duas obvertat facies. Facies enim rationem aspi- 

 ciens, veritatis habet effigiem ; facies autem actionem aspiciens, 

 effigiem bonitatis ; qua3 tamen sint facies, 



quales decct esse sororum. 1 



Neque vero merus et nudus intermincius est phantasia ; sed 

 authoritatem non exiguam vel accipit vel usurpat, praeter dela- 

 tionem simplicem mandati. Recte enim Aristoteles ; Id impe- 

 ril habet anima in corpus, quod dominus in mancipium : ratio 

 vero in phantasiam, quod in liber a civitate magistratus in civem*, 

 ad quern possit sua vice redire dominatio. Videmus enim 

 quod in iis qu33 sunt fidei et religionis, phantasia supra ipsam 

 rationem scandat et evehatur ; non quod illuminatio divina 

 locum habeat in phantasia, (quin potius in ipsa arce mentis et 

 intellectus) ; verum quemadmodum gratia divina in virtutibus 

 utitur motibus voluntatis, ita similiter gratia divina in illumina- 

 tionibus utitur motibus phantasiae ; unde fit ut religio semper 

 aditum sibi ac viam ad animum quaesierit per Similitudines, 

 Typos, Parabolas, Visiones, Insomnia. Rursus haud humile est 

 regnum phantasiaa in persuasionibus, a vi eloquentiae insinuatis. 

 Nam ubi per orationis artificia hominum animi demulcent ur, 

 inflammantur, et in quamcunque par tern pertrahuntur, totum 

 illud fit per exuscitationem phantasiae, quae impotens jam facta 

 non solum rationi insultat, verum eidem vim quodammodo facit, 

 partim occo3cando partim extimulando. Neque tamen causa 

 videtur, cur a partitione priore discedamus. Nam phantasia 



1 Metamorph. ii. 14. 



8 f) ,ufv 7&p fyvx^l r v (F(*>p-aTos &px ei SeffiroTiK^v tipxh", & 8e vovs TTJS pe'^e ws 

 nokniK^v KOU {3a<Ti\iicfit>. Arist. Pol. i. 3. 



ope|is ought rather to have been rendered by appetitus than by phantasia ; but the 

 whole quotation was probably made from memory. 



R B 4 



