622 DE AUGMENTIS SCIENTIARUM 



putaretur. Neque etiam in recentiore Academia (quam amplexus 

 est Cicero) ilia opinio Acatalepsiae admodum sincere culta fuit. 

 Etenim qui eloquentia floruerunt hanc fere sectam sibi de- 

 sumpserunt, ut in utramque partem copiose disserendi gloriam 

 assequerentur ; unde a via ilia recta, per quam ad veritatem per- 

 gere debuissent, tanquam ad deambulationes quasdam amoenas, 

 animi causa institutas, deflexum est. Constat tamen nonnullos 

 sparsim in utraque Academia (veteri et nova), multo magis 

 inter Seepticos, Acatalepsiam istam simpliciter et integre tenu- 

 isse. 1 Verum in hoc maxime ab illis peccatum est, quod 

 , sensuum perceptiones calumniabantur ; unde Scientias radicitus 

 evellebant. Sensus vero, licet saepenumero homines aut fallant 

 aut destituant, possint tamen multa adjuti industria ad scientias 

 sufficere; idque non tarn ope instrumentorum (licet et hasc 

 quoque aliqua ex parte prosint) quam experimentorum ejus 

 generis, quae objecta subtiliora quam pro sensus facultate ad 

 objecta sensu comprehensibilia producere queant. Debuerant 

 autem potius defectum hac in parte imputasse mentis turn 

 erroribus turn contumaciae (quae rebus ipsis morigera esse re- 

 cusat), et pravis demonstrationibus, et modis ratiocinandi et 

 concludendi ex perceptione sensuum perperam institutis. Haec 

 autem loquimur, non quo intellectui detrahatur, aut negotium 

 totum deseratur ; sed quo intellectui auxilia commoda compa- 

 rentur et subministrentur, quibus rerum ardua et naturae ob- 

 scuritatem vincere possunt. Nemo enim tanta pollet manus 

 xjonstantia, aut etiam habitu, ut rectam lineam ducere aut per- 

 fectum circulum circumscribere manu libera possit ; quod tamen 

 ope regulae, aut circini, facere in promptu est. Haec igitur res 

 ipsa est quam paramus, et ingenti conatu molimur; ut scilicet 

 mens per artem fiat rebus par, utque inveniatur Ars quaedam 

 Indicii et Directionis, quae caeteras artes earumque axiomata 

 atque opera detegat et in conspectum det. Hanc enim merito 

 desiderari posuimus. 



Ars ista Indicii (ita enim earn appellabimus) duas habet 

 partes. Aut enim defertur Indicium ab experimentis ad experi- 

 menta ; aut ab experimentis ad axiomata, quae et ipsa nova expe- 



1 There is something very striking in one of the earliest expressions of this way of 

 thinking : 



Kal rb fitv o?>v cra<pts otfns avfyp 5f5j/, otiSe Tts 

 flfiws a/jupl Of>v Tf Kal aaffa. \ef<a irtpl irdvTtav, 

 cl yap Kal ra /ttaAt(TTa Ti>xpi rerf\effp,evov tlirfov 

 nvrbs SfJLWS OVK oTSe, 8J/cos 8' eirl iraffi TfrvKrat. 



XENOPHANES, apud Sextum Empiricum. 



