LIBER SEXTUS. Col 



pronunciamus, quibus acquisitis uti tantum cordi sit, neque 

 subinde novas scientiarum sementes et messes facere. 



Accedamus nunc ad Artem Tradendi, sive Proferendi et 

 Enunciandi ea quae inventa, judicata, ac in memoria repo- 

 sita sunt; quam nomine general! Traditivam appellabimus. 

 Ea omnes artes circa Verba et Sermones complectitur. Quam- 

 vis enim Ratio Sermonis veluti anima sit, tamen in tractando 

 disjungi debent Ratio et Sermo; non minus quam Anima et 

 Corpus. Traditivam in tres partes dividemus ; Doctrinam circa 

 Organum Sermonis ; Doctrinam circa Methodum Sermonis ; et 

 Doctrinam circa Sermonis Illustrationem sive Ornatum. 



Doctrina de Organo Sermonis vulgo recepta, quae et Gram- 

 matica dicitur, duplex est ; altera de Locutione, altera de Scri- 

 ptione ; recte enim Aristoteles ; Cogitationum tesserae verba, 

 verborum literce. 1 Utrunque Grammaticae assignabimus. Yerum 

 ut rem altius repetamus, antequam ad Grammaticam et partes 

 ejus jam dictas veniamus, in genere de Organo Traditivas 

 dicendum est. Videntur enim esse proles quaedam Traditivoa 

 aliae, prater Yerba et Literas. Hoc igitur plane statuendum 

 est; quidquid scindi possit in differentias satis numerosas ad 

 notionum varietatem explicandam (modo differentiae illas sensui 

 perceptibiles sint) fieri posse vehiculum cogitationum de homine 

 in hominem. Nam videmus nationes linguis discrepantes com- 

 mercia non male per gestus exercere. At in practica nonnul- 

 lorum, qui surdi et muti usque a nativitate fuerant et alias 

 erant ingeniosi, miros vidimus haberi inter eos et amicos suos, 

 qui eorum gestus perdidicerant, dialogos. Quinetiam notis- 

 simum fieri jam crepit, quod in China et provinciis ultimi 

 Orientis in usu hodie sint characteres quidam reales, non 

 nominales ; qui scilicet nee literas nee verba, sed res et notiones 

 exprimunt. 2 Adeo ut gentes complures linguis prorsus discre- 

 pantes, sed hujusmodi characteribus (qui apud illos latius 

 recepti sunt) consentientes, scriptis communicent ; eousque ut 

 librum aliquem, hujusmodi characteribus conscriptum, quaeque 

 gens patria lingua legere et reddere possit. 3 



1 Arist. De Interpret, i. 1. 



2 In Acosta's History of the New World [book 6. c. 5.], which is a very interesting 

 book, the writer, in giving an account of the way in which the Mexicans used hiero- 

 glyphical characters, makes a digression on the writing of the Chinese, in a manner 

 which indicates that at that time their mode of writing was not generally known. 



3 This assertion was made by the early missionaries, and has been constantly re- 

 peated since. Within certain limits it is true; just as an Italian and an Englishman 

 may read or write Latin equally well, though they pronounce it differently. But (he 



