LIBER SEXTUS. 655 



illud quod Graeci in compositionibus verborum tanta licentia 

 usi sunt, Romani contra magnam in hac re severitatem adhi- 

 buerunt? Plane colligat quis Graecos fuisse artibus, Romanes 

 rebus gerendis, magis idoneos. Artium enim distinctiones 

 verborum compositionem fere exigunt; at res et negotia sim- 

 pliciora verba postulant. Quin Hebraei tantum compositiones 

 illas refugiunt, ut malint metaphora abuti quam compositionem 

 introducere. Quinetiam verbis tarn paucis et minime com- 

 mixtis utuntur, ut plane ex lingua ipsa quis perspiciat gentem 

 fuisse illam Nazaraeam, et a reliquis gentibus separatam. 

 Annon et illud observatione dignum (licet nobis modernis 

 spiritus nonnihil retundat) antiquas linguas plenas declina- 

 tionum, casuum, conjugationum, temporum, et similium fuisse ; 

 modernas, his fere destitutas, plurima per praepositiones et 

 verba auxiliaria segniter expedire ? Sane facile quis conjiciat, 

 utcunque nobis ipsi placemus, ingenia priorum saeculorum 

 nostris fuisse multo acutiora et subtiliora. 1 Innumera sunt 

 ejusmodi, qua3 justum volumen complere possint. Non abs re 

 igitur fuerit Grammaticam Philosophantem a Simplici et Lite- 

 raria distinguere, et Desideratam ponere. 



Ad Grammaticam etiam pertinere judicamus omnia ilia quae 

 verbis quoquo modo accidunt, qualia sunt Sonus, Mensura, 

 Accentus. At prima ilia literarum simplicium cunabula (nempe 

 qua percussione linguae, qua apertura oris, qua adductione 

 labiorum, quo nisu gutturis, singularum literarum sonus gene- 

 retur) ad Grammaticam non pertinent, sed portio sunt Doctrinoa 

 de Sonis, sub Sensu et Sensibili tractanda. Sonus, de quo 

 loquimur, Grammaticus ad Euphonias tantum pertinet et Dys- 

 phonias. Illarum quaedam communes sunt. Nulla enim est 

 lingua, quin vocaliurn concurrentium hiatus aut consonantium 

 concurrentium asperitates aliquatenus refugiat. Sunt et alias 



aut eorum quibuscum est vel dignitatis vel commodi rationem non habet, aut denique 

 in aliquo genere aut inconcinmis aut multus est, is ineptus dicitur. Hoc vitio cumu- 

 lata est eruditissima ilia Graecorum natio ; itaque quod vim hujus mali Graeci non 

 vident, ne nomen quidem ei vitio imposuerunt, ut enim quaeras omnia quomodo Graeci 

 ineptum appellent non reperies." Cic. De Oral. ii. 4. 



1 On this very interesting question, which Bacon was probably the first to propose, 

 Grimm has some good remarks in his essay on the origin of language, in the Berlin 

 Transactions for 1 852. He shows that of the two classes of languages here con- 

 trasted each has its own merits, observing that mere fulness of grammatical forms is 

 not to be recognised as necessarily an advantage ; else we should be obliged to rate 

 Finnish, in which the noun has thirteen cases, above Sanscrit, in which it has eight, 

 and Greek, in which it has only five. It may be remarked in illustration of this, 

 that although there are in Sanscrit past tenses corresponding to the Greek aorists 

 and perfects, yet the accuracy of logical discrimination which appropriates the latter to 

 the completed action belongs to Greek only ; so too of the appropriation of the imper- 

 fect to express an uncompleted action. See Bopp, Comparative Grammar, 513. 



