LIBER SEXTUS. 663 



Itaque Method! genera (cum varia sint) enumerabimus potiua 

 quam partiemur. Atque de unica Methodo, et dichotomiis 

 perpetuis, nil attinet dicere. 1 Fuit enim nubecula quaedam 

 doctrinae, quae cito transiit ; res certe simul et levis et scientiis 

 damnosissima. Etenim hujusmodi homines, cum Methodi suae 

 legibus res torqueant et quaecunque in dichotomias illas non 

 apte cadunt aut omittant aut praeter naturam inflectant, hoc 

 efficiunt ut quasi nuclei et grana scientiarum exiliant, ipsi 

 aridas tantum et desertas siliquas stringant. 2 Itaque inania 

 compendia parit hoc genus Methodi, solida Scientiarum de- 

 struit. 



Constituatur igitur prima differentia Methodi, ut sit aut 

 Magistralis, aut Initiativa. Neque vero verbum Initiatives ita 

 intelligimus, quasi haec initia scientiarum tantum traderet, ilia 

 doctrinam integram ; verum contra (vocabulum a Sacris mu- 

 tuantes) earn dicimus Methodum Initiativam, quae ipsa scientia- 

 rum mysteria recludat et denudet. Magistralis siquidem docet ; 

 Initiativa intimat. Magistralis poscit ut fides habeatur iis quae 

 dicuntur; Initiativa vero potius ut examen subeant. Altera 

 scientias discentium vulgo; altera tanquam filiis scientiarum 

 tradit. Denique altera pro fine habet scientiarum (quales jam 

 sunt) usum; altera earundem continuationem et ulteriorem 

 progressum. Harum posterior, via videtur deserta et interclusa. 

 Ita enim adhuc scientiae tradi consueverunt, quasi ex pacto tarn 

 docens quam discens errores asciscere cupiant. Etenim qui 

 docet, eo docet modo quo maxime dictis suis fides astruatur, 

 non quo ilia commodissime examini subjiciantur ; et qui discit, 

 sibi extemplo satisfieri, non legitimam disquisitionem praestolari 

 expetit ; ut magis sit ei cordi non dubitare quam non errare. 

 Ita ut et magister, amore gloriae, infirmitatem scientiae suae pro- 

 dere caveat ; et discipulus, laboris odio, vires proprias experiri 

 nolit. Scientia vero, quae aliis tanquam tela pertexenda tradi- 



1 The allusion is to the method of Peter Ramus, which he made to apply to every 

 kind of science, and which depends, as Bacon says, on a dichotomising arrangement/ 

 See, for Ramus's tabular statements of the contents of the seven liberal arts, the Pro- 



fessio Regia P. Rami. (Basil, 1576 ; but there is probably an earlier edition.) 



2 Ampere's Essay on the Philosophy of Science, though the work of a very able 

 man, is certainly open to this reproach. His classification attempts to introduce uni- 

 formity where uniformity is impossible. The objections to a dichotomising method are 

 pointed out by Aristotle, who shows that the last of the classes which we obtain by it 

 can have only a negative character. Professor Owen, in his Lectures on the Inverte- 

 brata, remarks that no class thus constituted has been found satisfactory. Such a one 

 for instance is that denoted by Dr. Prichard's word Allophyl for tribes not of Indo- 

 Germanic origin. See Trendelenburg, Ekmenta Logices, p. 129. 



U u 4 



