LIBER SEXTUS. 671 



eloquio major a reperiet 1 ; baud obscure innuens sapientiam fa- 

 mam quandam et admirationem cuipiam conciliare, at in rebus 

 gerendis et vita communi eloquentiam praecipue esse efficacem. 

 Ad artis vero bujus culturam quod attinet; Aristotelis erga 

 rhetores sui temporis aemulatio, atque Ciceronis studium acre 

 et vehemens illi nobilitandae totis viribus incumbens, cum longo 

 usu conjunctum, in causa fuerunt ut in libris suis de hac arte 

 conscriptis seipsos vicerint. Dein Exempla ilia luculentissima 

 hujusce artis, quae in Orationibus Demostbenis et Ciceronis 

 habentur, praeceptorum acumini et diligentiaB addita, profectus 

 ipsius geminarunt. Quare, quae in hac arte desiderari inve- 

 nimus versabuntur potius in Collectionibus quibusdam, quae 

 tanquam pedissequae huic arti praesto sint, quam in disciplina 

 et usu artis ipsius. Nam etiam turn cum Promptuariae cu- 

 jusdam inter Logica mentionem faceremus, uberiora ejus rei 

 exempla in Rhetoricis polliciti sumus. 



* Veruntamen ut, more nostro, circa radices hujus artis glebam 

 paululum aperiamus et subigamus ; Rbetorica certe Phantasiae, 

 quemadmodum Dialectica Intellectui, subservit. Estque, si 

 quis altius rem penetret, officium et munus Rhetoricae non aliud 

 quam ut Rationis ddctamina Phantasice applicet et commendet, 

 ad excitandum appetitum et voluntatem. Regimen enim ra- 

 tionis impeti et perturbari videmus tribus modis : vel per Illa- 

 queationem Sopbismatum, quod ad Dialecticam pertinet; vel 

 per Praestigias Verborum, quod ad Rhetoricam ; vel per Af- 

 fectuum Violentiam, quod ad Ethicam. Quemadmodum enim 

 in negotiis quae cum aliis contrabimus vinci quis et perduci 

 solet vel Astu, vel Importunitate, vel Vehementia; ita etiam 

 in ilia negotiatione interna quam nobiscum exercemus, aut Ar- 

 gumentorum Fallaciis subruimur, aut Impressionum et Obser- 

 vationum Assiduitate sollicitamur et inquietamur, aut Affectuum 

 Tmpetu concutimur et rapimur. Neque vero tarn infreliciter 

 agitur cum natura humana, ut illae artes et facultates ad ra- 

 tionem deturbandam valeant, neutiquam vero ad eandem robo- 

 randam et stabiliendam ; verum ad bane rem longe magis. 

 Finis enim Dialecticai est docere formam argumentorum 5 ad 

 praesidia intellectus, non ad insidias. Finis itidem Ethicae 

 affectus ita componere, ut rationi militent, non autem earn in- 

 vadant. Finis denique Rhetoricae pbantasiam implere obver- 

 sationibus et simulacbris, quae rationi suppetias ferant, non 



1 Prov. xvi. 21. 



