LIBER SEPTIMUS. 717 



sent, doctrinas suas minus prolixas, magis autem profundas 

 reddidissent. Quod cum ab illis aut omnino omissum aut con- 

 fuse admodum tractatum fuerit, nos breviter retractabimus, et 

 Fontes ipsos Rerum Moralium aperire et purgare conabimur ; 

 antequam ad Doctrinam de Cultura Animi, quam ponimus 

 ut Desideratam, perveniamus. Hoc enim (ut arbitramur) 

 Doctrinam de Exemplar! novis quodammodo viribus donabit. 



Inditus est atque impressus unicuique rei appetitus ad du- 

 plicem Naturam Boni : alteram, qua res Totum quiddam est in 

 seipsa; alteram, qua est Pars Totius alicujus Majoris. Atque 

 posterior ha3c ilia altera dignior est et potentior ; cum tendat 

 ad conservationem Formae Amplioris. Nominetur prima Bo- 

 num Individuals, sive Suitatis ; posterior Bonum Communionis. 

 Ferrum sympathia particulari fertur ad magnetem ; at si paulo 

 ponderosius fuerit, amores illos deserit, et tanquam bonus civis 

 et amator patriae Terram petit ; region em scilicet connaturalium 

 suorum. Ulterius paulo pergamus : Corpora densa et gravia 

 terrain petunt, congregationem magnam corporum densorum ; 

 attamen, potius quam natura rerum divulsionem patiatur, et 

 detur (ut loquuntur) Vacuum, corpora hujusmodi in sursum 

 ferentur, et cessabunt ab officio suo erga Terram, ut prsestent 

 officium suuni Mundo ipsi debitum. Ita quasi perpetuo obtinet, 

 ut conservatio Forma3 magis Communis minores appetitus in 

 ordinem redigat. At praerogativa ista Boni Communionis 

 signatur praecipue in homine, si non degeneraverit ; juxta 

 memorabile illud Pompeii Magni dictum ; qui, quo tempore 

 Romam fames premeret, annonae importandae praepositus, vehe- 

 mentissime autem ab amicis interpellatus ne mari atroce tem- 

 pestate ingruente se committeret, illud tantum respondit; 

 Necesse est ut earn, non ut vivam l ; adeo ut vitae desiderium 

 (quod in individuo maximum est) amore et fide in rempublicam 

 apud eum non praeponderaret. Sed quid moramur? Nulla 

 omnibus sasculis reperta est vel philosopbia vel secta vel religio 

 vel lex aut disciplina, quae in tantum Communionis Bonum 

 exaltavit, Bonum vero Individuale depressit, quantum Sancta 

 Fides Christiana ; unde liquido pateat unum eundemque Deum 

 fuisse, qui creaturis leges illas Naturae, homimbus vero legem 

 Christianam dedisset. Propterea legimus nonnullos ex electis 

 et sanctis viris optasse se potius erasos ex Libro Vitae, quam ut 



Tj/ di'd-ytcr], r}v OVK dvdyKrj. Plut. in Pomp. C. 50. 



