LIBER SEPTIMUS. 725 



licet maxime sit simplex et nativum, tamen ex Bonis videtur 

 mollissimum atque infimum. Quin et hoc ipsum Bonum re- 

 cipit difFerentiam nonnullam ; circa quam partiin vacillavit 

 judicium hominum, partim omissa est inquisitio. Boni siqui- 

 dem Fruitionis, sive, quod vulgo dicitur, Jucundi, dignitas et 

 commendatio aut in Sinceritate fruitionis sita est, aut in ejus- 

 dem Vigore; quorum alterum inducit et prsestat JEqualitas, 

 alterum autem Varietas et Vicissitude ; alterum minorem habet 

 mixturam Mali, alterum impressionem magis fortem et vividam 

 Boni. Caeterum horum utrum melius, ambigitur ; dein, num 

 natura humana utrunque simul apud se retinere possit, non 

 inquirilur. 



Atque quantum ad id de quo ambigitur, ventilari coepit ilia 

 controversia inter Socratem et sophistam quendam. 1 Ac So- 

 crates quidem asserebat, Foclicitatem sitam esse in animi pace 

 constante et tranquillitate ; sophista vero in hoc, ut quis multum 

 appetat, et multum fruatur. Quin et ab argumentis delapsi 

 sunt ad convitia ; dicente sophista Fodicitatem Socratis stipitis 

 vel lapidis esse fcelicitatem ; e contra So crate, sophist Fcelicita- 

 tem, fcelicitatem esse scabiosi, qui perpetuo pruriret et scalperet. 

 Neque tamen desunt utrique sententise sua firmamenta. Nam 

 Socrati assentitur vel Epicuri schola ipsa, quae virtutis ad freli- 

 citatem partes esse maximas non diffiteatur. Quod si ita sit, 

 certo certius est virtutis majorem esse usum in perturbationibus 

 sedandis, quam in rebus cupitis adipiscendis. Sophistae autem 

 nonnihil suffragari videtur assertio ilia cujus a nobis mentio 

 modo facta est, quod videlicet Bonum Perfectivum Bono Con- 

 servative sit superius ; quippe quia cupitarum rerum adeptiones 

 naturam videantur sensim perficere ; quod licet vere non faciant, 

 tamen et motus ipse in circulo speciem nonnullam prae se fert 

 Motus Progressivi. 



At secunda quaestio (num, scilicet, natura humana non possit 

 et animi tranquillitatem et fruendi vigorem simul retinere^ rite 

 diffinita, priorem illam reddit otiosam et supervacaneam. Annon 

 enim videmus haud raro animos nonnullorum ita factos et com- 

 positos, ut voluptatibus afficiantur vel maxime cum adsint, et 

 tamen earum jacturam non gravate ferant ? Ita ut series ilia 

 philosophica, Non uti, ut non appetas ; non appetere, ut non 

 mctuas; videatur esse pusilli cujusdam auimi et diffidentis. 2 



1 See the Oorgias, p. 494. 



3 Compare IMutarch in Solcne : &TOTTOS 5e KO.\ o*)cw^s o re? 

 TV;-' urijcrti/ wv xpn *P**^*fWf. 



3 A 3 



