762 DE AUGMENTIS SCIENTIARUM 



Insuper, motus animorum regionim celeres sunt, et morae minus 

 patientes. Putant enim se quidvis efficere posse ; illud tantum 

 deesse, ut cito fiat. Itaque ante omnia iis grata est celeritas. 



PABABOLA. 



20. Vidi cunctos viventes, qui ambulant sub sole, cum adole- 



scents secundo, qui consurgit pro eo. 1 



EXPLICATIO. 



Notat Parabola vanitatem hominum, qui se agglomerare 

 solent ad successores designates principum. Radix autem 

 hujus rei est insania ilia, hominum animis penitus a natura 

 insita; nimirum, ut Spes suas nimium adament. Vix enim 

 reperitur, qui non delectatur magis iis quae sperat, quam iis 

 quse fruitur. Quinetiam Novitas humanse naturae grata est, et 

 avide expetitur. In successore autem principis ista duo con- 

 currunt ; Spes, et Novitas. Innuit autem Parabola idem quod 

 olim dictum erat, primo a Pompeio ad Syllam, postea a Tiberio 

 de Macrone ; Plures adorare solem orientem, quam occidentem. 2 

 Neque tamen imperantes multum hac re commoventur aut earn 

 magni faciunt, sicut nee Sylla nee Tiberius fecit ; sed rident 

 potius hominum levitatem, nee pugnant cum somniis : Est 

 autem, ut aiebat ille, Spes vigilantis insomnium. 3 



PAKABOLA. 



21. Erat civitas parva, et pauci in ea viri. Venit contra earn 

 rex magnus, et vadavit earn, instruxitque munitiones per gyrum, 

 et perfecta est obsidio ; inventusque est in ea vir pauper et sa- 

 piens, et liberavit earn per sapientiam suam ; et nullus deinceps 

 recordatus est hominis illius pauperise 



EXPLICATIO. 



Describit Parabola ingenium hominum pravum et male- 

 volum. li in rebus duris et angustis confugiunt fere ad viros 

 prudentes et strenuos, licet antea contemptui habitos. Quam- 

 primum autem tempestas transient, ingrati demum erga con- 

 servatores suos reperiuntur. Macciavellus vero, non sine 

 causa, instituit quaestionem; Uter ingratior esset erga bene 

 meritos, princeps aut populus ? 5 Sed interim utrunque ingra- 



1 Eccles. iv. 1 5. The English version differs considerably from the Vulgate. 

 8 Plut. in Pomp. c. 22., and Tacitus, Annal. vi. 46. 



3 " Otia animorum et spes inaneset velut somnia qusedam vigilantium. " Quinlil. 

 vi. 2. 30. The apophthegm in the text is ascribed to Plato by ^Elian, Var. Hist. xiii. 

 28. M. Bouilk-t refers to Eccksiustlcus, xiii. 13. 



4 Eccles. ix. 14, 15. * Macch. Discorsi, i. 29. " 



