766 DE AUGMENTIS SCIENT1ARUM. 



tarn de erroribus quam de periculis suis. Quid enim faciam 

 (solet hujusmodi mollis amicus dicere), aut quo me vertam ? 

 Amo ilium quantum quis maxime, meque si quid illi adversi con- 

 tigerit ipsius loco libenter substituerim ; sed novi ingenium ejus ; si 

 libere cum eo egero, animum illius offtndam, saltern contristabo ; 

 neque tamen projiciam ; atque citius eum ab amicitia mea alienabo, 

 quam ab Us quce in animo fixa habet abducam. Hujusmodi 

 amicum, tanquam enervem et inutilem, redarguit Salomon, 

 atque plus utilitatis ab inimico manifesto quam ab ejus generis 

 amico sumi posse pronunciat. Siquidem ea fortasse audire ei 

 contigerit ab inimico per contumeliam, quae amicus mussat prae 

 nimia indulgentia. 



PARABOLA. 

 30. Prudens advertit ad gressus suos ; stultus divertit ad dolos. 1 



EXPLICATIO. 



Duae sunt prudentiae species ; altera vera et sana, altera 

 degener et falsa, quam Salomon stultitics nomine appellare non 

 dubitat. Qui priori se dederit, viis et vestigiis propriis cavet; 

 periculis prospiciens, meditans remedia, proborum opera utens, 

 contra improbos seipsum muniens ; cautus increptu, receptu 

 non imparatus ; in occasiones attentus, contra impedimenta 

 strenuus ; cum innumeris aliis, quae ad sui ipsius actiones et 

 gressus regendos spectant. At altera species tota est consuta 

 ex fallaciis et astutiis, spemque ponit omnino in aliis circum- 

 \ r eniendis iisdemque ad libitum effingendis. Hanc merito 

 rejicit Parabola, non tantum ut improbam, sed etiam ut stul- 

 tam. Primo enim, minime est ex iis rebus quae in nostra 

 sunt potestate, nee etiam aliqua constant! regula nititur ; sed 

 nova quotidie comminiscenda sunt stratagemata, prioribus 

 fatiscentibus et obsoletis. Secundo, qui vafri et subdoli ho- 

 minis famam et opinionem semel incurrerit, praecipuo se ad res 

 gerendas instrumento prorsus privavit ; hoc est, fide : itaque 

 omnia parum votis suis consentientia experietur. Postremo, 

 artes istae, utcunque pulchrae videantur et complaceant, attamen 

 stepius frustrantur : quod bene notavit Tacitus ; Consilia callida 

 et audacia expectatiohe Iceta, tractatu dura, eventu tristia.* 



1 Prov. xiv. 8. and 15? M. Bouillet refers to Prov. xv. 21. 



2 Consilia callida et audacia prima specie laeta, tractatu dura, eventu tristia esse." 

 These words, however, do not occur in Tacitus, but in the thirty-fifth book of Livy, 

 c. 32. Bacon's recollection was probably misled by the epigrammatic character ot 

 the expression. 



