LIBER OCTAVUS. 767 



PARABOLA. 



31. Noli csse Justus nimtum* nee sapientior quam oportet ; cur 



dbripiare subito ? * 



EXPLICATIO. 



Sunt tempora (ut inquit Tacitus) in quibus magnis virtutibus 

 certissimum est exittum. 2 Atque hoc viris virtute et justitia 

 egregiis aliquando subito, aliquando diu ante praevisum, con- 

 tingit. Quod si adjungatur etiam prudentia, hoc est, ut cauti 

 sint et ad propriam incolumitatem evigilent, turn hoc lucrantur 

 ut ruina eorum subito obveniat, ex occultis omnino et obscuris 

 consiliis ; quibus et evitetur invidia, et pernicies ipsos impa- 

 ratos adoriatur. Quod vero ad illud nimium quod in Parabola 

 ponitur (quandoquidem non Periandri alicujus, sed Salomonis 

 verba sunt ista, qui mala in hominum vita ssepius notat, nun- 

 quam praecipit) intelligendum est non de virtute ipsa (in qua 

 nimium non est) sed de vana ejus atque invidiosa affectatione 

 et ostentatione. Simile quiddam innuit Tacitus de Lepido ; 

 miraculi loco ponens, quod nunquam servilis alicujus sententia3 

 author fuisset, et tamen tarn saevis temporibus incolumis man- 

 sisset; Subit (inquit) cogitatio, utrum hcec fato regantur, an 

 etiam sit in nostra potestate cursum quendam tenere inter deforme 

 obsequium et abruptam contumaciam medium,) periculo simul et 

 indignitate vacuum ? 3 



PARABOLA. 



32. Da sapienti occasionem, et addetur el sapiential 

 EXPLICATIO. 



Distinguit Parabola inter sapientiam illam qua3 in verum 

 habitum increverit et maturuerit, et illam quas natat tantum in 

 cerebro et conceptu, aut sermone jactatur, sed radices altas non 

 egerit. Siquidem prior, oblata occasione in qua exerceatur, 

 illico excitatur, accingitur, dilatatur, adeo ut seipsa major 

 videatur; posterior vero, quas ante occasionem alacris erat, 

 occasione data fit attonita et confusa ; ut etiam ipsi qui ea se 

 praeditum arbitrabatur in dubium vocetur, annon praeceptiones 

 de ea fuerint insomnia mera et speculationes inanes ? 



1 Eccles. vii. 16. 



2 " Ob virtutes certissimum exitium." The. Hist. i. 2. 



3 " Tnde dubitare cogor, fato et sorte nascendi, ut csctera, ita principum inclinatio in 

 hos, offensioin illos : an sit aliquid in nostris consiliis, liceatque inter abruptam contu- 

 maciam et deforme obsequium pergere iter ambitione et periculis vacuum." Tac. 

 Ann. iv. 20. 



4 Prov. ix. 9. 5 Prov. xxvii. 14. 



