LIBER OCTAVUS. 779 



Pompeium, destitit ab iiicoepto, et potentiae illi civili multum 

 valedicere jubens transtulit se ad artes militares et imperatorias ; 

 ex quibus summum rerurn fastigium conscendit. 1 



Quarta sit consideratio, ut naturae suae et ingenii rationem 

 habeat quis in deligendis amicis ac necessariis. Siquidem diversis 

 diversum genus amicorum convenit; aliis solenne et tacitur- 

 num; aliis audax et jactabundura ; et complura id genus. Certe 

 notatu dignum est, quales fuerint amici Julii Caesaris (Anto- 

 nius, Hirtius, Pansa, Oppius, Balbus, Dolabella, Pollio, reliqui). 

 Illi scilicet jurare solebant, Ita vivente Ccesare moriar* ; infini- 

 tum studium erga Caesarem prae se ferentes; erga omnes alios 

 arrogantes et contemptores ; fueruntque homines in negotiis 

 gerendis impigri, fama et existimatione mediocres. 



Quinta sit consideratio, ut caveat quis sibi ab exemplis, neque 

 ad imitationem aliorum se inepte componat ; quasi quod aliis 

 fuerit pervium, etiam sibi patere necesse sit ; neutiquam secum 

 reputans, quantum fortasse interfuerit inter suum et illorum 

 qiios ad exemplum sibi delegit ingenium et mores. In quern 

 errorem manifesto incidit Pompeius, qui (ut Cicero scriptum 

 reliquit) toties solitus erat dicere ; Sylla potuit, ego non potero ? 3 

 Qua in re vehementer sibi imposuit, cum ingenium et rationes 

 agendi Syllae a suis toto ccelo (ut aiunt) distarent: cum alter 

 ferox esset, violentus, quique factum in omnibus urgeret ; alter 

 gravis, legum memor, omniaque ad majestatem et famam com- 

 ponens ; unde longe minus erat ad perficienda quae cogitarat 

 efficax et validus. Sunt et alias hujus generis praeceptiones : 

 verum hae ad exemplum reliquarum sufficient. 



Neque vero Nosse seipsum homini sufficit ; sed ineunda etiam 

 est ratio secum quomodo se ostentare, declarare, denique fleeter e 

 se et effingere, commode et prudenter possit. Ad ostentandum 

 se quod attinet, nihil videmus usuvenire frequentius quam ut 

 qui virtutis habitu sit inferior, specie virtutis externa sit potior. 

 Non parva igitur est prudentiae praerogativa, si quis arte quadam 

 et decore specimen sui apud alios exhibere possit; virtutes suas, 

 merita, atque fortunam etiam (quod sine arrogantia aut fastidio 

 fieri possit) commode ostentando ; contra vitia, defectus, infor- 

 tunia et dedecora artificiose occultando : illis immorans casque 



1 See Plut. in C#sar, c. 3. 



2 Bacon alludes to the phrase which occurs in Balbus's letter to Cicero : " Ita 

 incolumi Csesare moriar." See the Ep. ad Att. ix. 8. 



8 Cicero, Ep. ad Att. ix. 10. 



