790 DE AUGMENTIS SC1ENTIARUM 



Fit vero in vita, quemadmodiim et in via, ut iter brevius sit 

 foedius et coenosius ; neque sane, ut per viam meliorem quis 

 incedat, multa circuitione opus est. 



Tantum vero abest ut homines ad hujusmodi artes pravas 

 se applicare oporteat, ut potius sane (si modo sint apud se, 

 seque sustinere valeant, neque ambitionis turbine et procella 

 in adversum rapiantur) ante oculos proponere debeant non 

 solum mundi chorographiam generalem illam, quod omnia sint 

 vanitas et vexatio spiritus 1 ; verum etiam et illam magis specialem, 

 videlicet quod ipsum Esse, sejunctum a Bene Esse, maledieti- 

 onis loco sit; et quo grandius sit Esse eo major sit maledictio; 

 quodque amplissimum virtutis praemium sit ipsa virtus ; quem- 

 admodum et ultimum vitii supplicium est vitium ipsum ; sicut 

 egregie poeta, 



Quae vobis, quse digna, viri, pro laudibus istis 

 Praemia posse rear solvi ? Pulcherrima primum 

 Dii moresque dabunt vestri. 2 



Et e contra non minus vere ille de sceleratis, Atque eum ulci- 

 scentur mores sui. 3 Quinetiam mortales, dum in omnes partes 

 cogitationes suas agitant et diffundunt ut fortunis suis recte 

 prospectum atque consultum sit, interim in mediis illis animi 

 transcursibus ad divina judicia et providentiam aeternam oculos 

 attollere debent; quas saepissime impiorum machinationes et 

 consilia prava, licet profunda, subvertit et ad minium redigit ; 

 secundum illud Scripturae, Concepit iniquitatem, et pariet vani- 

 tatem* Imo, etsi injuriis et malis artibus abstineant, attamen 

 haec jugis et irrequieta anhelatio ad ardua fortunae, absque 

 cessatione et quasi sine sabbato, tributum temporis nostri Deo 

 debitum minime solvit ; qui, ut videre est, facultatum nostra- 

 rum decimas, temporis autem septimas exigit et sibi seponit. 

 Quorsum enim fuerit os gerere in creli sublimia erectum, men- 

 tern vero humi prostratam, et pulverem instar serpentis come- 

 dentem ? Quod etiam ethnicos non fugit ; 



Atque affigit humo divinas particulam aurae. 5 



Quod si in hoc sibi quisquam adblandiatur, quod fortuna sua, 

 utcunque earn malis artibus obtinuerit, recte uti decreverit ; 

 sicut de Augusto Coesare et Septimio Severe solitum erat dici, 



1 Eccles. ii. 11. 2 Virg. JEn. ix. 252. 



3 Cicero, Ep. ad Att. ix. 12. 



4 Ps. vii. 14. [or Job, xv. 35.] Hor. Sat. II. 2. 79. 



