LIBER OCTAVUS. 807 



APHORISMUS 14. 



In statutis quae Jus Commune (praesertim circa ea quae fre- 

 quenter incidunt, et diu coaluerunt) plane abrogant, non placet 

 procedi per similitudinem ad casus omissos. Quando enim res- 

 publica tota lege diu caruerit, idque in casibus expressis, parum 

 periculi est si casus omissi expectent remedium a statute novo. 



APHORISMUS 15. 



Statuta quae manifesto Temporis Leges fuere atque ex occa- 

 sionibus reipublicae tune invalescentibus natae, mutata ratione 

 temporum, satis habent si se in propriis casibus sustinere 

 possint; pra2posterum autem esset, si ad casus omissos ullo 

 modo traherentur. 



APHORISMUS 16. 



Consequentiae non est consequentia ; sed sisti debet extensio 

 intra casus proximos. Alioqui labetur paulatim ad dissimilia; 

 et magis valebunt acumina ingeniorum, quam authoritates 

 legum. 



APHORISMUS 17. 



In legibus et statutis brevioris stili, extensio facienda est 

 liberius. At in illis quae sunt enumerativa casuum particu- 

 larium, cautius. Nam ut exceptio firmat vim legis in casibus 

 non exceptis, ita enumeratio infirmat earn in casibus non enu- 

 meratis. 



APHORISMUS 18. 



Statutum Explanatorium claudit rivos statuti prioris, nee 

 recipitur postea extensio in alterutro statute. Neque enim fa- 

 cienda est super-extensio a judice, ubi semel co3pit fieri extensio 

 a lege. 



APHORISMUS 19. 



Solennitas Verborum et Actorum non recipit extensionem 

 ad similia. Perdit enim naturam solennis, quod transit a more 

 ad arbitrium; et introductio novorum corrumpit majestatem 

 veterum. 



APHORISMUS 20. 



Proclivis est extensio legis ad casus post-natos ; qui in rerum 

 natura non fuerunt tempore legis latae. Ubi enim casus ex- 

 primi non poterat, quia tune nullus erat, casus omissus habetur 

 pro expresso, si similis fuerit ratio. 



Atque de Extensionibus Legum in Casibus Omissis haec 

 dicta sint : nunc de usu. Exemplcrum dicendum. 



3 F 4 



