LIBER NONUS. 831 



justos et injustos. 1 Quae certe verba plausum ilium merentur, 

 Nee vox hominem sonat. 2 Siquidem vox est quae lumen na- 

 turae superat. Quinetiam videmus poetas ethnicos > praesertim 

 cum pathetice loquantur, expostulare non raro cum Icgibus et 

 doctrinis moralibus (quae tamen legibus divinis multo sunt 

 indulgentiores et solutiores), ac si naturae libertati cum ma- 

 lignitate quadam repugnent : 



Et quod Natura remittit, 

 Invida jura negant. s 



Ita Dendamis Indus ad Alexandri nuntios, Se inaudisse quidem 

 aliquid de nomine Pythagoras et aliorum sapientum e Grcecia, et 

 credere illosfuisse viros magnos ; vitio tamen illo labor asse, quod 

 scilicet nimia in reverentia et veneratione habuissent rem quampiam 

 vhantasticam, quam Legem et Morem vocitabant.* Quare nee 

 illud dubitandum, magnam partem legis moralis sublimiorem 

 esse, quam quo lumen naturae ascendere possit. Veruntamen 

 quod dicitur, habere homines etiam ex lumine et lege naturae 

 notiones nonnullas Virttitis, Vitii ; Justitiae, Injuries ; Boni, 

 Mali ; id verissimum est. Notandum tamen, Lumen Natures 

 duplici significatione accipi ; primo, quatenus oritur ex sensu, 

 inductione, ratione, argumentis, secundum leges coeli ac terras ; 

 secundo, quatenus animae humanae interno affulget instinctu, 

 secundum legem conscientiae ; quae scintilla quaedam est, et 

 tanquam reliquiae, pristinae et primitivae puritatis. In quo po- 

 steriore sensu praecipue particeps est anima lucis nonnullae ad 

 perfectionem intuendam et discernendam legis moralis ; quae 

 tamen lux non prorsus clara sit, sed ejusmodi ut potius vitia 

 quadamtenus redarguat, quam de officiis plene informet. Quare 

 Religio, sive mysteria spectes sive mores, pendet ex Reve- 

 latione Divina. 



Attamen usus Rationis Humanae in spiritualibus multiplex 

 sane existit, ac late admodum patet. Neque enim sine causa 

 est, quod Apostolus Religionem appellaverit Rationalem Cultum 



1 St. Matth. v. 44. and 45 2 Virg. ^En. i. 328. 



3 Ovid. Metam. x. 330. 



4 The name of the person of whom this story is told by Plutarch is Dandamis, but 

 wherever Bacon has mentioned it, he spells it as in the text. Dandamis is also men- 

 tioned by Arrian, who, however, does not relate this anecdote. We find the same 

 story in Strabo ; but the name of the Indian is with him not Dandamis, but Mandanis. 

 See Plut. in Alex. e. 65., and Strabo, 1. xv. In the Tempc>ris Partus Masculus, 

 Bacon speaks of these remarks of Dandamis as one of the exceptions to his general 

 assertion of the worthlessness of the speculations of the philosophers of antiquity. 



