LIBER NONUS. 833 



eodem fonte turn primo) propositiones turn mediae deducantur. 

 Aliter fit in Religione ; ubi et primne propositiones authypo- 

 statae sunt, atque per se subsistentes ; et rursus non regun- 

 tur ab ilia Ratione quae propositiones consequentes deducit. 

 Neque tamen hoc fit in Religione sola, sed etiam in aliis 

 scientiis, tarn gravioribus quam levioribus ; ubi scilicet pro- 

 positiones primariae Placita sint, non Posita ; siquidem et in 

 illis rationis usus absolutus esse non potest. Videmus enim 

 in ludis, puta schaccorum, aut similibus, primas ludi normas 

 et leges mere positivas esse et ad placitum ; quas recipi, non 

 in disputation em vocari, prorsus oporteat ; ut vero vincas, et 

 perite lusum instituas, id artificiosum est et rationale. Eodem 

 modo fit et in legibus humanis ; in quibus baud paucae sunt 

 Maxima (ut loquuntur), hoc est, Placita mera Juris, quae 

 authoritate magis quam ratione nituntur, neque in discepta- 

 tionem veniunt. Quid vero sit justissimum, non absolute, sed 

 relative (hoc est, ex analogia illarum Maximarum), id demum 

 rationale est, et latum disputationi campum praebet. Talis 

 igitur est Secundaria ilia Ratio, quae in Theologia Sacra locum 

 habet ; quae scilicet fundata est super Placita Dei. 



Sicut vero Rationis Humanae in Divinis usus est duplex, ita 

 et in eodem usu duplex excessus ; alter, cum in Mbdum My- 

 sterii curiosius quam par est inquiritur ; alter cum Illationibus 

 aequa tribuitur authoritas ac Principiis ipsis. Nam et Ni- 

 codemi discipulus videri possit, qui pertinacius quaerat, Quo- 

 modo posset homo nasci cum sit senex? 1 Et discipulus Pauli 

 neutiquam censeri possit, qui non quandoque in doctrinis suis 

 inserat, Ego, non Dominus ; aut illud, Secundum consilium 

 meum. 2 Siquidem Illationibus plerisque stilus iste conveniet. 

 Itaque nobis res salubris videtur et inprimis utilis, si tractatus 

 instituatur sobrius et diligens, qui de Usu Rationis Humanae 

 in Theologicis utiliter praecipiat, tanquam Divina quaedam Dia- 

 lectica ; utpote quae futura sit instar opiatce cujusdam medicines, 

 quae non modo speculationum quibus schola interdum laborat 

 inania consopiat, verum etiam controversiarum furores quae in 

 Ecclesia tumultus cient nonnihil mitiget. Ejusmodi tractatum 

 inter Desiderata ponimus ; et Soplironem, sive de Legitimo usu 

 Rationis Humana in Divinis, nominamus. 



2. Interest admodum pacis Ecclesiae, ut foedus Christianorum 



1 St. John, iii. 4. 2 See 1 Corinth, vii. 



VOL. I. 3 H 



