DELIXEATIO ET ARGUMENTUM. 45 



Adhuc si quis haesitet, atque istam scientiarum ab in- 

 tegro regenerationem ut rem sine exitu et vastain et 

 quasi infinitam accipiat, ostendemus earn contra censeri 

 debere potius errorum et vastitatis terminum et verum 

 finitorem ; atque planum faciemus, inquisitionem rei*um 

 particularium just-am et plenam, demptis individuis et 

 gradibus rerum et variationibus minutis (id quod ad 

 scientias satis est), atque hide debito modo excitatas 

 notiones sive ideas, rem esse multis modis magis finitam 

 et habilem et comprehensibilem et sui certain, et de eo 

 quod confectum est atque eo quod superest gnaram, 

 quam speculationes et meditationes abstractas, quarum 

 revera nullus est finis, sed perpetua circulatio, volutatio, 

 et trepidatio. Atque etiainsi quis sobrius (ut sibi vi- 

 deri possit), et civilis prudentiae diffidentiam ad ha3C 

 transferens, existimet haec quae dicimus votis similia vi- 

 deri, quaeque spei nimis indulgeant ; revera autem ex 

 philosophic statu mutato nil aliud secuturum quam ut 

 placita fortasse transferantur, res autem humanae nihilo 

 futurae sint auctiores ; huic fidem, ut putamus, faciemus, 

 nil minus agi quam placitum aut sectam ; nostramque 

 ration em ab iis quae hucusque in philosophia et scientiis 

 praebita sunt toto genere differre ; operum autem cer- 

 tissimam messem sponderi, ni homines museum sive 

 segetem herbidam demetere praoccuparint, atque af- 

 fectu puerili et conatu fallaci operum pignora intem- 

 pestive captaverint. Atque ex his quae diximus per- 

 tractatis, satis cautum de praajudicio fore existimamus 

 illius generis quod ex prava et iniqua rei quae adducitur 

 perceptione conflatur, atque una secundam partem, 

 quam praeparantem appellamus, absolvi ; postquam et 

 ex parte religionis, et ex parte contemplation is abstractae, 

 et ex parte prudentia3 naturalis, atque ejus comitatu, 



