56 REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 



Nam et tot et tanta se ostendunt errorum agmina, ut 

 ea non strictirn sed confertim evertere et summovere 

 necesse sit ; et si propius accedere et cum singulis ma- 

 num conserere velimus, id frustra fuerit ; sublata dis- 

 putationis lege, cum de principiis non consentiamus ; 

 et multo magis, quod ipsas probationum et demonstra- 

 tionum formas et potestates rejiciamus. Quod si (id 

 quod solum relinqui videtur) ea quae nos asserimus a 

 sensu ipso et experientia educere et excitare connita- 

 mur, rursus eodem revolvimur ; et obliti eorum quae 

 de animonun praeparatione dicta sunt, contrariam in- 

 gressi viam inveniamur ; nam in res ipsas abrupte et 

 directo incidamus, ad quas viam quandam aperiri et 

 substerni, propter obfirmatas animorum praeoccupa- 

 tiones et obsessiones, necesse esse decrevimus. Sed 

 tamen propterea ipsi nos minime deseremus ; sed ali- 

 quid comminisci et tentare quod proposito nostro con- 

 sentaneum sit conabimur ; turn signa quaedam addu- 

 centes, ex quibus de philosophiis judicium fieri possit ; 

 turn interim inter ipsas philosophias, portenta errorum 

 nonnulla, et mera animorum ludibria, ad earum au- 

 thoritatem labefactandam notantes. Neque tamen nos 

 fugit, fortius hujusmodi errorum aera 1 figi, quam ut 

 eis per satyram derogetur ; prsesertim cum viris doctis 

 non sit nova aut incognita ea confidentiae et jactantiae 

 species, qua? opiniones abjicit, non frangit. Sed nee 

 nos all quid levius aut inferius quam pro rei qua? agitur 

 majestate afferemus, neque ex hoc genere redargutionis 

 prorsus fidem facere, sed tantum patientiam et aequa- 

 nimitatem, idque in ingeniis tantum altioribus et firmi- 

 oribus, conciliare speramus. Neque enim quispiam ex 

 isto assiduo et perpetuo errorum contubernio ita se 



1 aera in Gruter. 



