58 REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 



tionem Philosopliiae, quae l nihil inanis aut abstract! 

 liabeat, quaaque vita3 humanae conditiones in melius 

 provebat. Honestum profecto opus, inquit: et quos 

 socios habes ? Ego certe, inquam, in summa solitudine 

 versor. 2 Durae inquit, partes tuaa sunt ; et statim ad- 

 didit; Atque tamen scito haac aliis curas esse. Turn 

 ego laetatus, Animam, inquam, reddidisti. 3 Ego enim 

 hoc animo praeceperam, foetum meum veluti in eremo 

 periturum. 4 Vis, inquit, ut tibi narrem quaa mihi in 

 Gallia circa hujusmodi negotium evenemnt ? Liben- 

 tissime, inquam, atque insuper gratiam habebo. Turn 

 retulit se Parisiis vocatura a quodam amico suo, atque 

 introductum in consessum virorum, qualem, inquit, vel 

 tu videre velles ; nihil 5 in vita mihi accidit jucundius. 

 Brant autem circiter quinquaginta viri, neque ex iis 

 quisquam adolescens, sed ornnes setate provectiores ; 

 quique vultu ipso dignitatem cum probitate singuli prae 

 se ferrent. Inter quos aiebat se cognovisse nonnullos 

 honoribus perfunctos, atque alios ex senatu ; etiam 

 antistites sacrorum insignes, atque ex omni fere ordine 

 eminentiore aliquos. Erant etiam quidam, ut aiebat, 

 peregrini ex diversis nationibus. Atque cum 6 primo 

 introiisset, invenisse 7 eos familiariter inter se colloquen- 

 tes ; sedebant tamen ordine sedilibus dispositis, ac veluti 

 adventum alicujus expectantes. Neque ita inulto post 



1 ejutniodi qua in MS. 



2 Ego certe, inquam, profecto nullos : quin nee quenquam habeo quoam 

 famitiarUtr de hujusiiiodi rebus colloqid pos&ini. ut me salient txplictni et 

 exacuam. MS. 



* G/Mulu, inquam, me atpersisti atque animam reddidtiti. MS. 



4 Ego eruni aiium quandam fatidicam non ita pridtnt convent, quiz milii 

 wtcio quid obmurmurans vaticinata esl foeium mtum in solitudine ptritufum. 

 ^-MS. 



6 nlhU enim. MS. 6 cum illc. MS. 



7 invenii. MS. 



