66 REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 



innotescunt, idque distincte ac proprie. Itaque ex 

 setatis et temporis natura, veluti ex nativitate et geni- 

 tura philosophic vestraB, nil magni de ea Chaldaai prae- 

 dixerint. De hominibus videamus. Qua in re optimo 

 fato hoc fit (neque id artificio aliquo nostro cautum est, 

 sed ipsa res hoc non solum patitur, verum etiam postu- 

 lat), ut et illis honor servetur, et nos modestiam nos- 

 tram tueri et retinere possimus, et tamen fidem liberare. 

 Nos enim, filii, nee invidiae nee jactantiae nobis conscii 

 sumus, nee de ingenii palma nee de placitorum regno 

 contendimus ; longe alia nostra ratio est et finis, hoc- 

 que mox aperietur. Itaque antiquorum ingeniis, ex- 

 cellentiae, facultati, nihil detrahimus ; sed generi ipsi, 

 viae, institute, authoritati, placitis, necessario deroga- 

 mus. Immensum enim est quantum scientiarum pro- 

 gressum deprimant ; atque opinio copiae inter maximas 

 causas inopiae reperitur. Atque duo sunt viri, filii, 

 quorum placita ex libris eorum propriis haurire licet : 

 Plato et Aristoteles : utinam illud et reliquorum non- 

 nullis contigisset. Sed Aristoteles, Othomannorum 

 more, regnare se non potuisse existimavit, nisi fratres 

 trucidasset. Idque ei, non statim sane sed postea, ex 

 voto nirnis feliciter successit. De his itaque duobus 

 pauca dicere instituimus. Xenophontem autem ter- 

 tium non adjungimus, suavem scriptorem et virum 

 excellentem. Verum cum illis qui philosophiam tan- 

 quam ingenii peregrinationem amoenam et jucundam, 

 non tanquam provinciam laboriosam et solicitam, sus- 

 ceperunt, nobis non multum rei est. Itaque hos duos 

 viros, Platonem et Aristotelem, si quis inter maxima 

 mortalium ingenia non numeret, aut minus perspicit 

 aut minus aequus est. Ingenia certe illorum capacia, 

 acuta, sublimia. Sed tamen videndum primo, cujus 



