REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 69 



veritatis. 1 Quod si quis ad haec : censuram rem pro 

 clivem fortasse esse ; illud interim constare, post Aris- 

 totelis opera edita, pleraque antiquorum veluti deserta 

 exolevisse ; apud tempora autem quae sequuta sunt, 

 nil melius inventum esse ; magnum itaque virum Aris- 

 totelem, qui utrumque tempus ad se traxerit ; atque 

 verisimile esse, philosophiam in eo ipso tanquam sedes 

 fixas posuisse, ut mini restet nisi ut conservetur et orne- 

 tur : Ego, filii, cogitationem hanc esse existiino homi- 

 nis vel imperiti, vel partibus infecti, vel desidis. Est 

 enim (ut dicit scriptura) desidia quasdam, quaa sibi pru- 

 dens videtur et septemplici rationum pondere gravior. 

 Atque proculdubio (si verum omnino dicendum est) 

 ista desidia hujus opinionis invenietur pars vel maxima; 

 dum humanse natures ingenita superbia, vitiis propriis 

 non solum ignoscens verum etiam cultum quendam pro- 

 phanum attribuens, laboram et inquirendi et experiendi 

 fugam pro ea qua? prudentiae comes sit diffidentia vene- 

 retur ; neque ita multo post, socordia singulorum judi- 

 cium et authoritatem universorum repraesentet et effin- 

 gat. Nos vero primo illud interrogamus, an ob illud 

 vir magnus Aristoteles, quod utrumque tempus traxo- 

 rit ? Certe magnus : Itane ? At non major quam im- 

 postorum maximus. Imposturse enim, atque adeo Prin- 

 cipis Iraposturae Antichristi, ha3c praarogativa singu- 

 laris est. Veni (inquit veritas ipsa) in nomine patris 

 mei, nee recipitis me : si quis venerit nomine suo, eum 

 recipietis. Audistisne filii ? sensu non proprio certe, 

 sed pio et vero, qui in nomine paternitatis aut antiqui- 

 tatis venerit non receptum iri ; qui autem priora pros- 

 ternendo, destruendo, authoritatem sibi usurpaverit et 



1 Originally, et conditorem seclce, non sanam et sinceram inquisitionem 

 ceritatis. 



