70 REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 



in nomine proprio venerit, eum homines sequi. At- 

 que si quis unquam in philosophia in nomine proprio 

 venit, is est Aristoteles, per omnia sibi author, qui- 

 que antiquitatem ita despexit, ut neminem ex antiquis 

 vel nominare fere dignetur, nisi ad confutationem 

 et opprobrium. Quin et disertis verbis dicere non 

 erubescit (bene ominatus certe etiam in maledicto), 

 verisimile esse majores nostros ex terra aliqua aut 

 limo procreates fuisse, ut ex opinionibus et institutis 

 eorum stupidis et vere terreis conjicere licet. Neque 

 tamen illud verum est, antiquorum philosophorum opera, 

 postquam Aristoteles de iis ex authoritate propria tri- 

 umphasset, statim extincta fuisse. Videmus enim qualis 

 fuerit opinio de prudentia Democriti post Caesarum tem- 

 pora, 



Cujus prudentia monstrat, 

 Magnos posse viros, et magna exempla daturos, 

 Vervecum in patria, crassoque sub aere nasci. 1 



Atque satis constat, sub tempora excultiora imperii Ro- 

 mani plurimos antiquorum Graecorum libros incolumes 

 mansisse. Neque enim tantum potuisset Aristoteles 

 (licet voluntas ei non defuerit) ut ea deleret, nisi 

 Attila et Gensericus et Gothi ei in hac re adjutores fuis- 

 sent. Turn enim postquam doctrina humana naufragium 

 perpessa esset, tabula ista Aristotelicae philosophise, tan- 

 quam materiae alicujus levioris et minus solidae, servata 

 est, et extinctis aemulis recepta. At quod de consensu 

 homines sibi fingunt, id et infidum et infirmum est. An 

 vos, filii, temporis partus habetis numerates et descriptos 

 in fastis, eos inquam qui perierunt, latuerunt, aut aliis 

 orbis partibus innotuerunt ? An et abortus qui nunquam 

 in lucem editi sunt ? Itaque desinant homines angustias 

 suas mundo et saeculis attribuere et imponere. Quid 



l Juv. x. 48. 



